Santorini Uncovered

  Πότε πεθαίνει ο άνθρωπος;   Όταν θέλει ο Θεός. Αλλά…όχι μόνο τότε; ε; «συν Αθηνά, και χειρα κίνει» : ..πεθαίνεις και με την «χείρα» σου….δηλαδή την συμπεριφορά    σου. Παράγοντες κινδύνου… τα λεμε και τα ξαναλέμε… αλλά για τους άλλους :  και περιβαλλοντικοί και κληρονομικοί . Και γονίδια και κάπνισμα. …και άλλα πολλά. Και εργασιακό στρες .  Α, ναι: «εργασιακό στρες». Burnout. «Επαγγελματική εξουθένωση». Δείκτες επαγγελματικής εξουθένωσης:  ποιος τους μέτρησε ποτέ στην Ελλάδα και μάλιστα στον χώρο της υγείας ;  Κανείς, φυσικά.  Τα «αφεντικά» δεν μετράνε δείκτες, όταν διαθέτουν παλαμάκια :  αποζημιώνουν με χειροκρότημα που είναι και πιό φτηνό. Εντελώς τζάμπα δηλαδη… η καλύτερη αμοιβή.  Λες «μπράβο» στο «γαϊδούρι» μέχρι να πέσει κάτω.  Όταν πέσει, το αντικαθιστάς με μετάθεση κάποιου άλλου υπομονετικού υποζυγίου ή με κάποιο φτηνό γαϊδουράκι που λέγεται «επικουρικό» ή «συμβασιούχο». Αυτό, εκτός από ανθεκτική ράχη, πρέπει να διαθέτ...

  Οι αρχαίοι θεωρούσαν τους θεούς φθονερούς…...Ότι δηλαδή οι Θεοί , όταν έβλεπαν τους ανθρώπους πολύ ευτυχισμένους, τους τράβαγαν καμμιά...κατραπακιά,     για να έρθουν     τα ανθρωπάκια στα ίσα τους:   να έχουν τον απαραίτητο φόβο των Θεών και να είναι μετριοπαθείς.  Να μην χάνουν το μέτρο. Να θυμούνται ότι η ευτυχία είναι δώρο και όχι κατάκτηση. Ο Τομ, ένας Αμερικάνος λεβεντόγερος γύρω στα 75, με κύτταγε με μπανταρισμένο κεφάλι καταματωμένος: είχε σκοντάψει σε ένα σκαλί και έκανε πολλά θλαστικά στο κεφάλι και τον κορμό, έναν εμετό και είχε αστάθεια.  Του εξηγούσα ότι, ναι μεν η αξονική στο κεφάλι ήταν καλή , αλλά έπρεπε να μείνει ένα 24ωρο υπό παρακολούθηση για να αποφύγουμε καμιά δυσάρεστη εξέλιξη που δεν ήταν εμφανής προς το παρόν. Με άκουγε λυπημένος και συγχυσμένος γιατί θα έχανε το κρουαζιερόπλοιο με το οποίο είχε έρθει στην Μεσογειο γιά να περάσει «ονειρεμένες διακοπές» με τη γυναίκα του. Και τώρα τι;  Θα έχανε την υπόλοιπη κρουαζιέρα...

Πειραιάς, Μύκονος, Νάξος, Σαντορίνη:  παρατηρώ τους επιβάτες που βγαίνουν σε κάθε λιμάνι. Μοιάζουν ομάδες με διαφορετικές προσδοκίες: κάθε νησί αντιπροσωπεύει και μιά φαντασίωση. Στην Μύκονο βγαίνουν όσοι θέλουν να ζήσουν λίγο σαν πλούσιοι η γκλαμουριάρηδες. Αρκετοί είναι    οι μπανιστηρτζήδες των πλουσίων:  αυτοί που τους αρκεί να παίρνουν μάτι τους πλούσιους -ή και ψευτοπλούσιους- και χαίρονται να τους αντιγράφουν. Γενικά ψάχνουν χαρά, διασκέδαση. Στην Νάξο, πιό πολλοί είναι οι "αγκρίκολες" και οι "νατουρέλες":  οι οπαδοί της φυσικής ζωής, των    αγροτικών    προιόντων , της χαλάρωσης σε μιά "αυθεντική παραδοσιακή τοπική κοινωνία". Γενικά ψάχνουν ηρεμία. Στην Σαντορίνη είναι οι πυροβολημένοι με την Καλντέρα, την άγρια ομορφιά της και την ερωτική μυθολογία της:  επισκέπτονται μιά Κόλαση που πάγωσε. Μόνο που δεν πάγωσε απλά αλλά έγινε και ερωτική:  οι ερωτευμένοι εδώ δίνουν υποσχέσεις μακράς διαρκείας. Τώρα πως συνδυάσθηκε μια τεράσ...

  Ένα κοριτσάκι οχτώ χρονών στην Μελβούρνη της Αυστραλίας αυτοπροσδιορίζεται ως γάτα, πηγαίνει στο σχολείο όπου δε μιλάει καθόλου αφού είναι γάτα. Το σχολείο υποστηρίζει το κορίτσι και σέβεται την άποψη του.  Στο Μπρισμπέιν της Αυστραλίας υπάρχουν κι άλλα τέτοια περιστατικά μαθητών που αυτοπροσδιορίζονται ως γάτες. Μετά απ’ όλα αυτά μπήκα σε σοβαρούς συλλογισμούς.. Τι ζώο θα διαλέξω να αυτοπροσδιοριστώ.  Ένα    καλό ζώο, θα ήταν να γίνω ο θαλάσσιος ελέφαντας. Θα καθόμουνα πάνω σε ένα παγόβουνο να λιάζομαι χωρίς να με ενοχλεί κανένας και γύρω μου επίσης θα ήταν το χαρέμι των θηλυκών    τα οποία θα με διεκδικούσαν.  Η σκληρή πραγματικότητα όμως με οδηγεί στο να αυτοπροσδιοριστώ ως γάιδαρος:  δουλεύω πολύ, μιλάω λίγο, πληρώνομαι ελάχιστα και κάνω υπομονή. Και το κορόιδο , όπως όλοι οι γάιδαροι .

  Δεν μπορώ να γράφω μαλακίες.   Ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο και αγωνία και δεν έχω όρεξη να τον πρήζω με πολλά λόγια. Μιλάω μόνο όταν είναι απαραίτητο.  Μόνο όταν είναι χρήσιμο για τους άλλους ή ανακουφιστικό για μένα. Δεν αντέχω τα πονεμένα βλέμματα των ανθρώπων και των σκύλων.  Μοιάζουν μερικές φορές τα βλέμματα των ανθρώπων και των σκύλων:  …κάτι αδεσποτάκια που έχουν ρίξει πολύ πείνα και έχουν φάει πολλές κλωτσιές, έχουν ένα βλέμμα γεμάτο πόνο και ικεσία. Είναι σα να σου λένε… «έλεος ρε παιδιά,    ανθρωπιά ρε παιδιά… λίγο βοήθεια ρε παιδιά… φτάνει ρε παιδιά…  Μη βαράτε άλλο… Δεν αντέχω» ………………………………………………. Την μικρή την έβλεπα πρώτη φορά… ή μάλλον δεύτερη, αλλά το είχα ξεχάσει ότι την είχα ξαναδεί πριν από κάνα χρόνο, όταν συνόδευε τον άντρα της. Αλλά σαν ασθενή, πρώτη. Ειχε το βλέμμα του πονεμένου σκύλου: ήταν στα όριά της, σωματικά και ψυχολογικά.  Μικρόσωμη, ασθενική, ήδη εξαντλημένη:   με μια δωδεκάωρη δουλειά ημερησίως - χ...

  …συζητάω με ταβερνιάρηδες, φουρναραίους, εποχιακούς υπαλληλους, μεροκαματιάρηδες γενικά:   όλοι λένε ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Πελατεία απο έλληνες, ελάχιστη. «…εεεε μα το παρατραβήξανε και αυτοί!» , μου λέει γιά τους ταβερνιάρηδες ένας φούρναρης. «δεν μπορεί να είναι το μεροκάματο σαράντα ευρώ και να θες για να φας με την γυναίκα σου εκατό!» Αμμ δεν το παρατράβηξαν μόνο οι ταβερνιάρηδες…το «παρατράβηξαν» όλοι: τα νοίκια στον Θεό, τα καύσιμα το ίδιο, τα εισιτήρια, τα τρόφιμα. Το πρόβλημα των «εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού», των βουλευτών των δημαρχαίων κλπ, είναι ότι είναι βολεμένοι και κάνουν παρέα με βολεμένους. Μετράνε κουκιά και,    από την στιγμή που εκλέγονται, «γαία πυρί μιχθήτω». Οι κυβερνητικοί δεν μιλάνε ποτέ για τίποτε στραβό:  το βουλώνουν και βλέπουμε. Η αντιπολίτευση την βγάζει με ξύλινο λόγο και αερολογίες. Δεν είδα ποτέ αριστερά κόμματα να καταγγέλλουν ΕΠΩΝΥΜΑ δουλέμπορους εργοδότες στην Σαντορίνη. Δεν βρήκαν 10-20 σερβιτόρους να...