Αναρτήσεις

κοιτώντας την Ανάφη

Εικόνα
  Κάθε μέρα κοιτάζω την Ανάφη με αδιαφορία. ....καποιες φορές όμως,    κολλάει το μυαλό μου, πάνω της. Σήμερα, μετά από κάμποσες γόπες, κουτσομούρες και τσίπουρα που είχα καταναλώσει , την ώρα που πάρκαρα για να πάω σπίτι, πάλι το μυαλό μου κόλλησε στην Ανάφη.  Η Ανάφη , είναι κατά το καλύτερο μέρος της είναι ένας ενιαίος βράχος: ο δεύτερος μεγαλύτερος ενιαίος    βράχος / μονόλιθος της Μεσογείου. (...μετά το Γιβραλτάρ). Ουδέποτε έχω πάει : μου φαίνεται ανούσιο να πάω να επισκεφτώ ένα βράχο αφού κατοικώ σε έναν άλλο, μεγαλύτερο. Όποτε κάθομαι και βλέπω την Ανάφη με τα λίγα σπιτάκια σκαρφαλωμένα    στην δεξιά κορυφή της, κάθομαι και σκέφτομαι τα ίδια πράγματα:  γιατί κάποιοι άνθρωποι από την αρχαία - ίσως και την προϊστορική -    εποχή,    να πάνε να κάτσουν πάνω σε ένα τέτοιον βράχο. Ένα βράχο    άγονο,    που τον δέρνουν οι αγέρηδες. Για να είναι τόσο πεινασμένοι και να πάνε να εγκατασταθούν πάνω στο βρ...

η ποντικότρυπα

  True story ...χθες βράδυ    πήγα βόλτα και είπα    να πάρω ένα σουβλάκι:  δίνω παραγγελία στους σουβλατζήδες και περιμένω να μου το ετοιμάσουν. Περιμένοντας, προχωράω σε ένα διάδρομο για το ψυγείο γιά να πάρω ένα μπουκαλάκι νερό.  ...προχωρώντας στον διάδρομο, βλέπω μέσα από μια τρύπα- κάτι σαν παραθυράκι προς ένα εσωτερικό δωμάτιο- μια κουζίνα.  ...και έρχομαι φάτσα με το κεφαλάκι μιας γυναίκας, που προφανώς κάνει λάτζα εκεί μέσα. Είναι μια κοντούλα, γεματούλα και με ταλαιπωρημένη φάτσα:  με κοιτάει κάπως με έκπληξη και περιέργεια... ...ποιός είμαι...και πως ξεφύτρωσα εκεί μέσα? Την κοιτάζω και εγώ, ανέκφραστος, και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν για δυό - τρία δευτερόλεπτα. Κάτι έγινε τότε, εκεί πάνω:  σαν να ζυγίσαμε και σαν να αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλο. Εγω σκέφτηκα αστραπιαία:  ..ώ Θεέ μου!...ποιές αόρατες και σκληρόκαρδες δυνάμεις του Σύμπαντος αποφάσισαν πως πρέπει αυτή η γυναικούλα να κλείνεται ώρες, καθημερινά, σε αυτή τ...

κορμιά με αρθρίτιδα, οστεοπόρωση και αναμνήσεις - παράσημα

  …διασκεδάζω αφάνταστα με ιστορίες «ηρωικών» και αντισυμβατικών νιάτων που φυσικά γέρασαν , άλλαξαν και …συμβιβάστηκαν κοινωνικά. Την βλέπεις αυτήν εκεί? Με ρώτησε κάποτε ένας γνωστός ταβερνιάρης στην Σαντορίνη. Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω ένα μεσήλικο - και βάλε - ζευγάρι Γερμανών. Ξέρεις τι ηφαϊστειο ήτανε αυτή? Τριάντα χρόνια έρχεται στην Σαντορίνη! Εδώ, και τρώει στην ταβέρνα! Με τον άντρα της, τώρα…τότε δεν τον είχε! Είχε εμένα! Στο απορημένο βλέμμα μου, άρχισε να μου περιγράφει μιά ιστορία έντονου ερωτικού πάθους , βίας, συγκρούσεων και επανασυνδέσεων κλπ ταραγμένων παθών. Να μην επεκταθώ… …δεν έχει και νόημα.. Απλά αναρρωτήθηκα γιατί η θείτσα τρέχει ακόμη στην Σαντορίνη… αφου τα πάθη    έχουν λήξει, τα κορμιά ηρεμήσει και    …σαρακοφαγωθεί από την οστεοπόρωση και την αρθρίτιδα. Αλλά και το τοτινό «νησιωτικό αντικείμενο    του πόθου» , είναι πλέον ένα μαύρο χάλι. Μάλλον ερείπιο. Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου : αποζητά τα μετάλλια άλλων εποχών… ...

Ο Μάρκος Σανούδος και το Δουκάτο της Νάξου : ποιες οικογένειες κατέλαβαν τις Κυκλάδες και λοιπά νησιά του Αιγαίου

Εικόνα
  https://dn720005.ca.archive.org/0/items/marco-sanudo/Marco_Sanudo.pdf

σαν οργασμός

Εικόνα
  Οι υδατογραφίες γίνονται σχεδόν πάντα πάνω σε κάποιο ανθεκτικό, χοντρό απορροφητικό χαρτί.   Σε αντίθεση με τα ελαιοχρώματα, οι ακουαρέλες δεν προσφέρουν επικάλυψη του ενός χρώματος από το άλλο γιατί είναι χρώματα αραιά και διαφανή.  Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορεί να καλυφθεί κάποιο σκούρο χρώμα με ένα άλλο πιο ανοιχτό.  Φαινεται το χαρτί από κάτω. Συνήθως, λοιπόν, όταν ζωγραφίζεται μια υδατογραφία ο καλλιτέχνης ξεκινά από τις πιο ανοιχτές αποχρώσεις και προχωρά σταδιακά στις πιο σκούρες. Το χρώμα μπορεί ανάλογα με την περίπτωση να απλώνεται πάνω σε στεγνό ή σε υγρό χαρτί με διαφορετικά κάθε φορά αποτελέσματα καθώς, το χρώμα, ποτίζει το χαρτί και απλώνεται σε αυτό ανάλογα με την υγρασία του χαρτιού. (πχ αν το έχουμε ψεκάσει λίγο ή πολύ,    απο πριν, με νερό). Αυτο κάνει ο αγαπημένος μου Σέρβος ακουαρελίστας Πένοβατς που ζωγραφίζει καταπληκτικές γάτες και κάνει το τρίχωμά τους τέλειο, με υδατική μπογιά πάνω σε υγρό - ψεκασμένο με νερό- χαρτί. Είναι ...

όταν είσαι γιατρός σε ένα νησί

  …η ανοικτή επιστολή προς τους κατοίκους της Ίου που απηύθυνε ο παιδίατρος Σωτήρης Σεμερτζιάν , παιδίατρος     που υπηρέτησε τέσσερα χρόνια στο κέντρο υγείας Ίου, είναι μία πραγματική βόμβα προς όσους έχουν λίγο μυαλό που καταλαβαίνει και δυό αυτιά καθαρά που μπορούν να ακούσουν. Τι λέει ο άνθρωπος αυτός,    που πήρε μια γενναία απόφαση να εγκατασταθεί στην Ίο, και να εργαστεί ως επιμελητής Α στο κέντρο υγείας? Βασικά λέει ότι προσπάθησε πολύ,    όσο μπορούσε,    να καλύψει τις    ανεπάρκειες     για τις ελλείψεις σε θεσμικό, οργανωτικό    και υλικό επίπεδο… ….ανέλαβε τεράστιο ρίσκο παρά    την νεαρή ηλικία και απειρία του - μόλις είχε τελειώσει ειδικότητα στην διαρκεια της οποίας δεν έλαβε καμμία εκπαίδευση πρωτοβάθμιας σε απομονωμένο νησί - υπέστη εξευτελιστικές πρακτικές,    εργασιακή κακοποίηση, και εργασιακή περιφρόνηση. Αν και έκανε γνωστά τα προβλήματα της εργασίας του, προφορικά ...