καλό ταξίδι, Μπενέκο

 Πότε πεθαίνει ο άνθρωπος; 

Όταν θέλει ο Θεός.

Αλλά…όχι μόνο τότε; ε;

«συν Αθηνά, και χειρα κίνει» :

..πεθαίνεις και με την «χείρα» σου….δηλαδή την συμπεριφορά  σου.

Παράγοντες κινδύνου… τα λεμε και τα ξαναλέμε… αλλά για τους άλλους : 

και περιβαλλοντικοί και κληρονομικοί .

Και γονίδια και κάπνισμα.

…και άλλα πολλά.

Και εργασιακό στρες . 

Α, ναι: «εργασιακό στρες».

Burnout.

«Επαγγελματική εξουθένωση».

Δείκτες επαγγελματικής εξουθένωσης: 

ποιος τους μέτρησε ποτέ στην Ελλάδα και μάλιστα στον χώρο της υγείας ; 

Κανείς, φυσικά. 

Τα «αφεντικά» δεν μετράνε δείκτες, όταν διαθέτουν παλαμάκια : 

αποζημιώνουν με χειροκρότημα που είναι και πιό φτηνό.

Εντελώς τζάμπα δηλαδη… η καλύτερη αμοιβή. 

Λες «μπράβο» στο «γαϊδούρι» μέχρι να πέσει κάτω. 

Όταν πέσει, το αντικαθιστάς με μετάθεση κάποιου άλλου υπομονετικού υποζυγίου ή με κάποιο φτηνό γαϊδουράκι που λέγεται «επικουρικό» ή «συμβασιούχο».

Αυτό, εκτός από ανθεκτική ράχη, πρέπει να διαθέτει και ένα άλλο χαρακτηριστικό,  που το λένε «φιλότιμο».

Το «φιλότιμο» είναι ένα  ίδιον του χαρακτήρα:  παραμυθιάζεται εύκολα στην προτροπή « βάλε πλάτη να ξεπεράσουμε την δύσκολη φάση». 

Πόσο ακριβώς διαρκεί αυτή η «δύσκολη φάση», παίζεται. 

Στην παρίπτωσή σου , Μπενέκο, διήρκεσε τέσσερα χρονάκια .

Μεχρι 22 εφημερίες τον μήνα και ούτε ένα ευχαριστώ.

…ούτε ένα «μπράβο».

Και μόλις πήρες ανάσα, να το χοντρό εγκεφαλικό. 

Έτσι είναι αυτά…εμείς οι νευρολόγοι τα ξέρουμε: 

ο οργανισμός συχνά αρρωσταίνει στην χαλαρή  φάση .

…όταν νιώσει ότι μπορεί, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες. 

Στο διάλειμμα αρρωσταίνει, όχι πάνω  στο μπουνίδι.

Και πότε πεθαίνει ο άνθρωπος;

όταν πάψει η ελπίδα. 

Και ως γνωστόν,  οι πολλές ελπίδες δεν επισκέπτονται την πολλή νοημοσύνη και την μεγάλη αντίληψη. 

Και από αντίληψη εσύ, έσκιζες , Μπενέκο.

Καλό σου ταξίδι στο υπερπέραν. 

Θα διαπιστώσεις,  λοιπόν, ότι το Υπερπέραν δεν είναι μόνο υπαρκτό αλλά και όμορφο και θαυμαστό . 

Στα έλεγα, και δεν άκουγες.

Το υπερπέραν είναι πιό πραγματικό από το «επίγειο». 

Θα δεις ότι ο Μανιάς είχε δίκιο όταν στα ´λεγε γύρω από το τραπέζι με το κρασί Σαντορίνης και το  αρνάκι φούρνου με πατάτες.