Santorini Uncovered

  Παραλία Περίσσας, όπως ήταν πριν μερικές δεκαετίες. Τώρα είναι ένα μάτσο απο ταβέρνες και καφετέριες κολλητές η μιά στην άλλη , ανάκατα με ρεντ-ρουμς,, μικροξενοδοχεία, γουρούνες , μηχανάκια, ξαπλώστρες, μινι μάρκετ, γυράδικα, νυχάδικα, ποτάδικα και …κάθε είδους …άδικα. Μιά πρωτοχριστιανική εκκλησία είναι δίπλα… πλήρως ερειπωμενη και ξεχασμένη απο ντόπιους, κράτος , υπουργείο πολιτισμού: ούτε αναστήλωση, ούτε συντήρηση, ούτε προστασία, ούτε ενημέρωση, ούτε δέκα γραμμές σε ιστοσελίδα του Δημου , της κοινότητας, της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Ενα άρθρο στην βικιπαίδεια θα το έβαζαν δίνοντας 100 ευρω σε κάποιον που ξέρει πέντε γράμματα. Ο αγράμματος γέρος που περιγράφεται στο κείμενο, αυτός με την λαική θρησκευτικότητα και «απλοικότητα» να προσκυνάει στην παραλία,    στην    αυγή,    την γέννηση του Χριστού, μου φαίνεται πολύ πιό μορφωμενος από τα κονομημένα εγγόνια του που διαχειρίζονται περιουσίες και «σπούδαξαν» στο North/South-East/West -   ...

  Πλάκα έχουν όσοι ζητούν μια ιατρική γνώμη και την αμφισβητούν αμέσως:   στην ουσία δεν θέλουν γνώμη αλλά επιβεβαίωση της δικής τους γνώμης.  Αν τους πεις την άποψη που θέλουν, είναι πολύ ευχαριστημένοι που έκαναν σωστή «διάγνωση». Αν τους πεις κάτι άλλο, αρχίζουν να την αμφισβητούν με «ναι μεν αλλά...η κουμπάρα μου που είχε το ίδιο...» Συχνά σού αντιπαραθέτουν άλλες ιατρικές η ψευδό- ιατρικές γνώμες:  «Ναι αλλά ο ορθοπεδικός Μπαχλιτζανάκης , πριν τέσσερα χρόνια μου είπε...» ή «ο φυσιοθεραπευτής που πάω μου βρήκε τον αυχένα μου γεμάτο κόμπους...»κλπ κλπ Μόλις ακούσω τέτοια, , παύω κάθε συζήτηση: παίρνω σοβαρό ύφος και λέω «ίσως δεν θα ήταν κακή ιδέα να πάτε και πάλι για επανεκτίμηση στον κύριο Μπαχλιτζανάκη...είναι εξαίρετος» . Αν αντέξει την κακοποίηση ο Μπαχλιτζανάκης, θα του βγάλω και εγώ το καπέλο. ….

 Να πως συντηρούνται οι ανόητοι μύθοι: αρκούν κάποιοι οπαδοί με επιρροή για να συντηρηθεί ο μύθος του υπέροχου νησιού με το αυθεντικό αιγαιοπελαγίτικο φυσικό περιβάλλον, την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα .  Ο σκουπιδότοπος, τα πεταμένα λάστιχα, τα τσιμέντα, τα αλουμίνια και τα ελενίτ,  δεν πιάνονται,  αν δεν θέλεις να τα δείς.  Το ίδιο και τα κατεψυγμένα φαγητά, τα μαγειρευτά από τον Σκλαβενίτη και τα κρασιά από τα Λιντλ που σερβίρουν οι «παραδοσιακοί νησιώτες» ταβερνιάρηδες από την Καρδίτσα και την  Αλβανία. Μπιούντιφουλ! Αμέιζινγκ! https://fb.watch/oY5MAbe_Q9/?mibextid=WC7FNe

  …συχνά εχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι γκρινιάζουν από μεγαλομανία, ανοησία η ναρκισσισμό:  δηλαδή, δεν έχουν πραγματικά προβλήματα , τουλάχιστον σοβαρά που να δικαιολογούν γκρίνεια. Απλά, τους αρέσει να τους προσέχουν… …ή απλά νιώθουν «πολύ σπέσιαλ» τύποι που , φυσικά, θα έπρεπε να έχουν    ευνοική μεταχείριση από την Μοίρα, την κοινωνία ή τον Θεό (διαλέχτε ανάλογα με την ιδεολογική σας τοποθέτηση). Γκρίνεια…γκρίνεια…γκρίνεια… …..γιά ασημαντότητες. …και, φυσικά, με ελάχιστη ευγνωμοσύνη γιά ό,τι έχουν. «Μα δεν είναι κλειστά όλα τα μπαράκια κλπ κέντρα, τον Χειμώνα,    στην Σαντορίνη?» …με ρωτάει με πονεμένο και γεμάτο συμπαράσταση ύφος, ένας γνωστός.  «Πως ζεις εκει?» (…λες και ξημεροβραδιάζομαι στα μπαράκια… που δεν πάω ποτέ ούτε όταν λειτουργούν) «Τι βρίσκεις σε ένα ξερό νησάκι?» …τι να του πω?  …βαρυέμαι τα πολλά λόγια. …να του πω ότι πολυτέλεια στην ζωή δεν είναι τα μπαράκια αλλά ο ανοιχτός ορίζοντας?  …ο χώρος? το χώμα?  …το τριτρ...