well said, Tom

 Οι αρχαίοι θεωρούσαν τους θεούς φθονερούς…...Ότι δηλαδή οι Θεοί , όταν έβλεπαν τους ανθρώπους πολύ ευτυχισμένους, τους τράβαγαν καμμιά...κατραπακιά,  για να έρθουν  τα ανθρωπάκια στα ίσα τους: 

να έχουν τον απαραίτητο φόβο των Θεών και να είναι μετριοπαθείς. 

Να μην χάνουν το μέτρο.

Να θυμούνται ότι η ευτυχία είναι δώρο και όχι κατάκτηση.

Ο Τομ, ένας Αμερικάνος λεβεντόγερος γύρω στα 75, με κύτταγε με μπανταρισμένο κεφάλι καταματωμένος: είχε σκοντάψει σε ένα σκαλί και έκανε πολλά θλαστικά στο κεφάλι και τον κορμό, έναν εμετό και είχε αστάθεια. 

Του εξηγούσα ότι, ναι μεν η αξονική στο κεφάλι ήταν καλή , αλλά έπρεπε να μείνει ένα 24ωρο υπό παρακολούθηση για να αποφύγουμε καμιά δυσάρεστη εξέλιξη που δεν ήταν εμφανής προς το παρόν.

Με άκουγε λυπημένος και συγχυσμένος γιατί θα έχανε το κρουαζιερόπλοιο με το οποίο είχε έρθει στην Μεσογειο γιά να περάσει «ονειρεμένες διακοπές» με τη γυναίκα του.

Και τώρα τι; 

Θα έχανε την υπόλοιπη κρουαζιέρα, θα έμενε σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο στο διαόλου τη μάνα και θα έπρεπε να τελειώσουν άδοξα οι διακοπές του, κάνοντας ένα σωρό επιπλέον έξοδα.

Χώρια η ανησυχία μην έχει τίποτα σοβαρότερο.

Και όλα αυτά για ένα γαμημένο σκαλί.

Ένα μαλακισμένο σκαλί και ένα μικρό στραβοπάτημα του ποδιού. 

Μόνο  λίγα εκατοστά παρακάτω από κει που έπρεπε.

Τον άφησα να το σκεφτεί αν θα υπέγραφε να φύγει με δική του ευθύνη. 

Πολύ συμπαθητικούλης. 

Γενικά συμπαθώ τους γέρους που κάνουν ηρωικές προσπάθειες να ζήσουν μέχρι το τέλος.

Προσπάθησε να τον ενθαρρύνω: 

«του χρόνου θα προσέχεις περισσότερο τα σκαλιά όταν ξανάρθεις».

«Εγώ θα προσέχω τα σκαλιά»... μου είπε «και όχι μόνο αυτό το σκαλί, αλλά και οποιοδήποτε άλλο σκαλί»

Με κυττάει πονηρά:

«Αλλά  ελπίζω να με προσέχει κι αυτό: τα σκαλιά, έχουν ιδιοτροπίες γιατρέ. 

Ξεφυτρώνουν μπροστά σου,  όταν τα αγνοείς».

Well said, Tom. 

You speak like a Greek.