Santorini Uncovered

…η ενασχόληση με την γκουρμέ κουζίνα είναι μιά παρακμιακή διαδικασία:  οι απλές, θεικές γεύσεις των άγριων ραδικιών, της φρέσκιας κουτσομούρας    και του αχινού, δεν χρειάζονται ανακάτεμα και φιασίδωμα με ετερόκλητα υλικά και σάλτσες. Ο Θεός έδωσε τα δώρα του γεναιόδωρα….δεν χρειάζονται πολυτελές περιτύλιγμα. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία χρειάζεται τα μπιχλιμπίδια. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία , κοστίζει: είναι νομοτελειακό. Αφού θέλεις να είσαι «εκλεκτός» τρώγοντας «εκλεκτά» φαγητά από εκλεκτούς σεφ, πρέπει να πληρώσεις. Από την άποψη αυτή, η γκουρμεδολογία είναι ένα είδος φορολογίας. Η γκουρμέ κουζίνα έχει κοινωνικό ρόλο. Οι εστιάτορες και ξενοδόχοι που πουλούν πολυτελή όνειρα σε πλούσιους και ματαιόδοξους, είναι κάτι σαν το ΣΔΟΕ:  αναδιανέμουν εισοδήματα.

χεεελοοοουου!!!   ... Μεεειιιιι Άιιιι χεεελππ γιααα? Ο νεαρός υπεύθυνος καταστήματος - ταβέρνα σε δευτεροτριτοκλασσάτο χωριό της Σαντορίνης - μου απευθύνθηκε σε θεατρική -ψευδοοξφορφιανή- αγγλική, όταν πηγα να πληρώσω με την κάρτα. Θεωρούν δεδομένο πως είσαι ξένος ή παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως είσαι Έλληνας....γιατί αυτοί είναι «διεθνούς επιπέδου»...βλέπεις : τάχα έχουν πελατεία την διεθνή χάι σοσάιτι. Συχνά το ψευτοδιεθνές θεατρικό στυλ,    είναι ανάμικτο με γλύφτικο ψευτοενθουσιασμό. Πόσο χαίρονται που σε βλέπουν! Πόσο σημαντικό άτομο είσαι! ...εσύ,    που θα τους αφήσεις λίγα ευρουδάκια! Δεν ξέρω...ίσως γέρασα.  ...ίσως έγινα μυγιάγκιχτος. Με ενοχλούν    πολλά, ακόμη και τα ασήμαντα. ...πχ το στυλ χαρούμενου Ζορμπά των αλβανών σερβιτόρων, το ψευτοκυριλέ αριστοκρατικό στυλ του κάθε καράβλαχου, η αλαζονεία του    μπαρμπα-Θύμιου που τα κονόμησε με τα χωραφάκια και τα δωματιάκια που εξελίχθηκαν σε μικρά ξεχνοδοχεία- χρυσορυχεία....

…κάτι τέτοια βλέπουν τα καταπιεσμένα ανθρωπάκια του εξωτερικού με τα ατελείωτα εργασιακά ωράρια και το ατελείωτο κυνηγητό των «στόχων»… και κάνουν οικονομία να ´ρθουν στην Σαντορίνη, να ξελαμπικάρουν. Τώρα αν θα νοικιάζουν    μια γουρούνα- σκοτώστρα, με την οποία θα τρέχουν σαν τρελλοί σε άθλιους δρόμους γεμάτους παγίδες και,    μετά,    θα τους πάνε σακατεμμένους σε ένα νοσοκομείο της συμφοράς χωρίς παθολόγο, μικροβιολόγο και αναισθησιολόγο, είναι άλλου παππά ευαγγέλιο. Όσο για την θέα…θα είναι μοναδική: ειδικά όταν είναι καλά κρυμμένα τα βουνά σκουπιδιών στην Καλντέρα. Κοροιδέψαμε μέχρι και την μάννα του Ελον Μάσκ….χαμπάρι δεν πήρε απο σκουπίδια…

  ...το γεγονός πως η επιθετικότητα των συγγενών των ασθενών προς τους γιατρούς συχνά κρύβει και κουκουλώνει δικές τους ενοχές, είναι γνωστο από παλιά: παρατάνε την «γριά» ή τον «γέρο» σε μαύρα χάλια μοναξιάς και έλλειψης φροντίδας για καιρό -ακόμη και χρόνια- και όταν αυτός στραβώσει πολύ ή πάθει κάνα εγκεφαλικό, τον τρέχουν αλαφιασμένοι στο νοσοκομείο δίνοντας παράσταση συντετριμμένου ή αγωνιούντος υιού ή κόρης. Το ενδιαφέρον  είναι πως η παράσταση έχει κυρίως αυτο-ντοπαριστικό χαρακτήρα: προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους πόσο καλοί γιυοί ή κόρες είναι μπροστά στον βαρειά άρρωστο γέρο. Είναι μιά ιδιαίτερη παράσταση...ένα    μονόπρακτο ενός ηθοποιού με    ένα θεατή που είναι το ίδιο πρόσωπο: αυτός ο ίδιος. Ένας που παίζει και ο ίδιος που βλέπει τον εαυτό του. Εκεί είναι που συχνά βγαίνει η επιθετικότητα προς τους γιατρούς, τις νοσηλεύτριες και το νοσοκομείο.  Καμμιά φορά και τον υπουργό. Όλοι είναι «υπεύθυνοι» για την «κατάντια», την «ανευθυνότητα»...