πως αντέχω στο νησάκι
...δεν νιώθω την ανάγκη να πάω στην Αθήνα...και δεν είναι μόνο ο κορωνοιός. Με ρωτάνε διάφοροι, συχνά, πως δεν πλήττω στο νησάκι. ... και μάλιστα αυτήν τη εποχή, που είμαστε χωρίς τουρίστες και τα κλαμπ και τα άλλα «στέκια» είναι κλειστά η υπολειτουργούν. Πως «αντέχω», πως δεν «φθείρομαι», πως δεν «πλήττω». Λοιπόν η απάντηση είναι σύνθετη και αν απαντήσω, θα κάνω διάλεξη και βαρυέμαι. Βρήκα όμως ένα κείμενο του Φώτη Κόντογλου που ταιριάζει γάντι. Έκανα ελάχιστες , μικρές μετατροπές και το κούρεψα και λιγάκι. Αυτή λοιπόν είναι η απάντησή μου. Ευλογημένε και σοφέ Κυρ Φώτη, αυτό θα πεί λογοτεχνία: να μιλάς με την ψυχή σου και να μπαίνουν τα λόγια σου σε χιλιάδες στόματα που αδυνατούν να πουν τα ίδια πράγματα. Δίνεις φωνή στους μουγγούς. Σαν και μένα. «...Το φετινό καλοκαίρι είναι ακατάστατο. Μα και οι λίγες μέρες που είναι εντελως καλοκαιρινές, γεμίζουνε την ψυχή μας από κάποια αγαλλίαση που δεν την δίνει ποτέ ο χειμώνα...