Santorini Uncovered

  «Χίλια μέρη που πρέπει να επισκεφτείς, πριν πεθάνεις». Είναι δύσκολο...αν θέλω τουλάχιστον τρεις μέρες γιά το καθένα με τα πηγέν-έλα, χώρια τα διαλείμματα, αρρώστιες, αδιαθεσίες, κηδείες, γάμους, στραμπουληγμένοι πόδια και λοιπά απρόοπτα, χρειάζομαι πάνω απο τρεις χιλιάδες μερες ... Δηλαδή σχεδόν δέκα χρόνια να βολτάρω, χωρίς να δουλεύω, έχοντας και άπειρο χρήμα για ξόδεμα, για να επισκεφτώ τα «χίλια μέρη» «Πριν πεθάνω». ...οκ...αλλά, αφού θα πεθάνω που θα πεθάνω, προφανώς έχει κάτι μάταιο όλο αυτο το τρέξιμο. Μάταιο, άσκοπο και αγωνιώδες. Ένας κακόμοιρος που έχει σίγουρο τον θάνατο και την ανυπαρξία - νομίζω πως    η μετα θάνατον ανυπαρξία υπονοείται- τρέχει να προλάβει να δεί τα    «χίλια μέρη». «Πρίν πεθάνει»... και τα χάσει όλα. Ένας αγώνας δρόμου : να φάει πολλά νόστιμα φαγητά , να κάμει πολύ σεξ, να ερωτευτεί (βασικά να τον ερωτευτούν) , «να πάει σε χίλια μέρη» . Τουλάχιστον, χίλια. Γιατί , αμα πεθάνεις, τέρμα... την έβαψες: έγινες ατμός, αστρική σκόνη, ...

  …μου αρέσει η σιωπή. Όχι η απόλυτη… μόνο αυτή που μου επιτρέπει να ακούω μικρούς ήχους που συνήθως τους παραβλέπουμε:  το τικ τακ του ρολογιού στον τοίχο,    το καλοριφέρ που διαστέλλεται, τους ήχους του ψυγείου, τα πουλάκια στο διπλανό δέντρο. Αναπόφευκτοι ήχοι. …ειρηνικοί ήχοι. Ήχοι λειτουργίας, ήχοι ζωής. Α, ναί…μερικές φορές ακούω και μοτοσυκλέτες    να κατεβαίνουν ιλιγγιωδώς την Συγγρού :  ακόμα και με κλειστά τζάμια, ακούω το μακρινό μουγκρητό μιάς μηχανής μεγάλου κυβισμού. Για ένα δευτερόλεπτο.  Είναι η απίστευτη ταχύτητα: μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο, ο καβαλάρης είναι ήδη μακριά. Ο «καβαλλάρης»: κυριολεκτικός και μεταφορικός. «Καβάλα πάν στην Εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε». Έχουν γραφτεί πολλά γιά τους «μηχανόβιους»…ιδίως παλιότερα που ήταν της μόδας. Ο ψυχαναλυτής Γιωσαφάτ είχε γράψει ένα άρθρο στο οποίο παρομοίαζε τις σούζες    με την στύση    και το μαρσάρισμα με την εκσπερμάτιση.  Βέβαια, μάλλον μπούρδες μου ...

  ...Η ζωή του καθενός ανθρώπου είναι ένα έργο τέχνης...είχε πει κάποτε ένας γκουρού του ιαπωνικού Ζεν. Συγκεκριμένα, είχε πει: «Είμαι ένας καλλιτέχνης του ζειν. Το αριστούργημά μου, είναι η ζωή μου». Μοιάζει λίγο μεγαλομανές...αλλά νομίζω ότι έχει νόημα.  Μια ζωή με περιεχόμενο, ομορφιά, προσφορά, θυσία, δημιουργία, είναι κάτι σαν έργο τέχνης: μια διαδικασία που παράγει κάτι με έμπνευση, ανθρωπιά και αλήθεια. Κάτι αληθινό που υπάρχει αλλά δεν είναι φανερό. Κάτι αφανές που    με την έμπνευση παίρνει μορφή. Λέω όλες αυτές τις πολυλογίες γιατί μου αρέσουν τα «χάπενινγκς», τα λεγόμενα «καλλιτεχνικά δρώμενα». Αλήθεια,    τι είναι αυτά τα δρώμενα; Είναι γεγονότα. ...γεγονότα που ένας καλλιτέχνης    κατασκευάζει όπως    ένα γλυπτό.  Αλλά δεν είναι γλυπτό, είναι ένα γεγονός, μιά «δράση». Πχ κάποιος έρραψε το στόμα του μπροστά στην Βουλή    σαν    μια διαμαρτυρία εναντίον του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της έμμεσης λογο...

  ...όταν     έχεις γεράσει κάπως...δηλαδή όταν έχουν περάσει τα χρόνια αλλά δεν έχεις ξεκουτιάνει, καταλαβαίνεις χίλια δυό πράγματα... ...αλλά δε μιλάς.  Είσαι ένας ουδέτερος παρατηρητής -φαινομενικά-    αφού θεωρείς ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από τον άξονα του -όπως πάντα- εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Φυσικά    και δεν υπάρχει κανένας λόγος να παρέμβεις.  ...ούτε προς τη μιά, ούτε προς την άλλη, ούτε προς καμμία,    κατεύθυνση. Σε καμμιά κατεύθυνση...είναι ανώφελο. Το σύμπαν είναι σοφό,    κι εσύ, είσαι    απλά ένα μικρόβιο που    καταλαβαίνει πέντε πράγματα.  Ο μαλακισμένος ο κορονοϊός,    είναι βέβαιο ότι θέλει να μου    χαλάσει τη διάθεση αλλά προς το παρόν δεν τα πολυκαταφέρνει. Η άνοιξη μπήκε στη Σαντορίνη και στις καθημερινές βόλτες μου βλέπω ένα σωρό λουλούδια και πρασινισμένα αμπέλια.  Αυτή είναι η νίκη μου πάνω στο κορονοϊό.  Υπάρχουν όμως και άλλες νίκες πιο ...

    Στην Ελλάδα κανείς δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει επείγουσα ιατρική περίθαλψη αν δεν εφημερεύσει     σε επαρχιακό     νοσοκομείο και δη νησιωτικό.   Όλες οι παθολογίες της περίθαλψης αναδεικνύονται και συχνά με παράλογο    και λυπηρό τρόπο : πχ αν πάθεις εγκεφαλικό και είσαι κάτω από 65 σε παίρνουν οι νευρολόγοι στο μεγάλο νοσοκομείο ενώ αν είσαι    65 και δύο μήνες σε παίρνουν οι παθολόγοι…που ξέρουν μεν λίγη νευρολογία αλλά θα σου ρυθμίσουν καλά πίεση, ζάχαρο και χοληστερίνη. Αν έχεις ενδοεγκεφαλικό    αιμάτωμα, παθολόγοι και νευρολόγοι θα σε βάλουν με το ζορι να απευθυνθείς σε νευροχειρουργό έστω και αν δεν είναι χειρουργικό το θέμα .  Αν είναι πιθανή η ρήξη ανευρύσματος μπορεί να σε πάρουν οι νευροχειρουργοί αλλά και πάλι παίζεται που θα πας και αν είσαι τυχερός.  Δεν είναι παντού ίδιες ή πρόσφορες οι υπηρεσίες και οι τεχνικές.  Μην επεκταθώ.  Με λίγα λόγια, αν είσαι εφημερεύων σε μικρό επαρχιακό ...

Ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι ελάχιστοι,    διότι, και η ίδια η έννοια της ευτυχίας είναι εντελώς ασαφής, προσωπική, και μεταβαλλόμενη με τον τόπο και το χρόνο.  Αλλά και η έννοια της ηδονής είναι ασαφής, προσωπική και μεταβαλλόμενη: άλλος θεωρεί υπέρτατη ηδονή ένα ρομαντικό δείπνο με τη Μόνικα Μπελούτσι που θα του κρατάει τρυφερά το χέρι και θα τον κοιτάζει στα μάτια με ένα βλέμμα γεμάτο χίλιες υπέροχες υποσχέσεις, άλλος να φάει του σκασμού ένα κιλό κουτσομούρες με μισό κιλό ούζο και άλλος να κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου και    να τα φάει με τις σκυλούδες στα μπουζούκια, αφού κεράσει πρώτα όλο το μαγαζί. Η πραγματικότητα βέβαια είναι συνήθως    εντελώς διαφορετική καθώς    οι πραγματικές ηδονές εξαρτώνται από τις φυσικές και ψυχολογικές ανάγκες που έχει ο καθένας:  για παράδειγμα ο κοσμάκης δεν υποψιάζεται ποια είναι η υπέρτατη ηδονή ενός ταλαιπωρημένου κακόμοιρο - γιατρού που έχει ξεσκιστεί στις εφημερίες και    έχει μ...