Santorini Uncovered

    ...δεν είχα ποτέ ψυχολογία βολεμένου...ότι εγώ είμαι καλά και ασφαλής και πως τα βάσανα είναι για τους άλλους και δεν με αφορούν. Αλλά και σχεδόν    ποτέ δεν ένιωσα στο απόλυτο περιθώριο. Ζορισμένος πολύ, ναι. Σε κατάσταση πληρους έκθεσης, πλήρους αδιεξόδου, δεν θυμάμαι. Στην κρίση του 2008 και μετά, οκ...υπήρχε πολλή μαυρίλα. Αλλα πείνα? Δεν νομίζω. Απελπισία ναι, πείνα όχι. Δεν θυμάμαι να πεινάει κόσμος , κυριολεκτικά. Τώρα αρχίζω να ανησυχώ:  αυξάνουν οι απελπισμένοι εποχιακοί εργαζόμενοι στον τουρισμό. Τους βλέπω. Μιλάμε για καταστάσεις πείνας. «Δεν υπάρχει μία,    γιατρέ».  «Δεν πληρώνει το αφεντικό...το μαγαζί - εστιατόριο- την Κυριακή είχε πέντε άτομα. Πάει και το βοήθημα -το οκτακοσάρι- πάει και το πεντακοσάρικο, μετά». Προφανώς αναφέρεται στα ποσά που έδωσε η κυβέρνηση στην αρχή του Κορωνοιού....και λίγο μετά. Τον κυττάζω. Βασανισμένη φάτσα, μάγκικη. ...χοντρή, χασικλίδικη φωνή. Ρωτάω γιά ουσίες. «Ναι , πολυ παλιά, για χάπια , πέρασα ...

  Όταν ήμουνα μικρός, εννοώ στην εφηβεία και λίγο μετά, δε μου άρεσε καθόλου να πηγαίνω στο χωριό του πατέρα μου που ήταν ένα θαυμάσιο χωριό γεμάτο αμπέλια,     ελιές , χαρουπιές , αμυγδαλιές , σκίνους και άγρια βότανα.   Ήθελα να πηγαίνω σε κοσμικές παραλίες τύπου Ρόδου με μπόλικες τσαχπίνες τουρίστριες από το βορρά…και να χορεύω μαζί τους σε    ντίσκο με φωτορυθμικά, σαν κακέκτυπο Τραβόλτα. Όταν μεγάλωσα αρκετά - και    είχα ξεπεράσει τη βλάβη    Τραβόλτα- άρχισα να αναπολώ τις γριές    στο χωριό. Τις βαρετές γιαγιάδες    που με κερνούσαν με το ζόρι    καλτσούνια. Αναπολούσα    και το γλυκερό Μπυράλ που έπινα στο καφενείο,    χαζεύοντας τους γέρους με τα στιβάνια. Όταν είσαι εντελώς καταπιεσμένος μικροαστός,    ζώντας σε ένα τσιμεντένιο διαμερισματάκι σε μία απέραντη τσιμεντούπολη και δουλεύοντας σε ένα άλλο τσιμεντένιο τερατάκι που είναι η έδρα της εταιρείας σου…. και όταν κα...

Αν στύψεις την τουριστική αντίληψη των ιδιωτικών και δημόσιων φορέων του Τουρισμού, στην σύγχρονη Ελλάδα, θα προκύψει ένας πολτός από σουβλάκι, μουσακά , χωριάτικη και ήχος μπουζουκιού. Αντε και    λίγο μπλέ με ήλιο και κάνα μαυρισμένο μπούτι. Αυτά παράγουμε και προβάλουμε στους αλλοεθνείς , εμείς οι κληρονόμοι τριών    χιλιάδων ετών ιστορίας και κουλτούρας. Δέστε τα σπουδαία αρχαιολογικά μνημεία της Ελλάδας τι ιστοσελίδες έχουν απο το υπουργείο πολιτισμού η από τους Δήμους… Πχ το    Ακρωτήρι Θήρας, στην Σαντορίνη, η Ελληνική Πομπηία, προβάλλεται  πολύ καλύτερα από ένα ιδιωτικό φορέα όπως είναι η wikipedia, παρά από τους δημόσιους φορείς στην Ελλάδα… Συγκρίνεται η πληροφόρηση Βικιπαίδειας  και υπουργείου πολιτισμού? Μέρα με την νύχτα… και σε ποσότητα και σε ποιότητα πληροφόρησης. Οκ, είμαστε  εστιάτορες, ξενοδόχοι και βαρυεστημένοι πολιτικάντηδες… πρέπει να ζήσουμε το παρόν….έχουμε δουλειές που τρέχουν …και, «πενία,    τέχνας κατεργ...

  Η μάστιγα των ταβερνιάρηδων που επιμένουν να μας «διασκεδάζουν» με τα κλαψιάρικα τραγούδια της φτωχολογιάς, με τα «παραπονεμένα λόγια» που με το «άδικο» μας ακολουθούν «μεσα από την κούνια μας», επιδιώκει δύο αντιφατικούς στόχους·   1)να κονομήσει από τουρίστες που θέλουν να ηρεμήσουν ακούγονταςτο κυμματάκι 2) να τους κάνει συμμέτοχους στην κλάψα ως θύματα της «κακούργας»    καπιταλιστικής κοινωνίας. Κύριοι ταβερνιάρηδες… να ξέρετε ένα πράγμα:  … η φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Καισαριανή θα πουλήσετε ή γαλάζιο Αιγαίο.  Αποφασίστε.

  ...θυμάμαι όταν ήμουν στα     19-20, το βασικό μου προβλημα ήταν να βρώ καμμιά γκόμενα. Μέσα στην απελπισία μου, προσέγγισα νεαρές που μου άρεσαν, από κάθε πολιτική παράταξη...αφού,    και εγώ ο ίδιος,    ήμουν μάλλον απολίτικος και ανένταχτος. Μιά φορά λοιπόν, κάποιοι με κάλεσαν σε ένα κυριλέ κλαμπ νεαρών που ήταν γόνοι λεφτάδων και κυριλέδων. Πρέπει να ήταν παράρτημα της    ΔΑΠ, αν και δεν το έλεγαν ανοιχτά: πάντως μάλλον ήταν σαφές απο το στυλ. Μου έκανε εντύπωση η αλαζονεία και η προκλητικότητα ορισμένων εκεί    που επιδείκνυαν τα λεφτά τους, τα ταξίδια τους και τα ψώνια τους στο Λονδίνο -ήταν «must» και σπάνιο πράγμα αυτά τότε- και γενικά η αίσθηση ότι είναι προορισμένοι για αφεντικά, με το μέλλον τους εξασφαλισμένο και λαμπρό. Ήταν πρώτα    χρόνια μεταπολίτευσης: Γεροκαραμανλής στην εξουσία και ο Αντρέας αντιπολίτευση, φουλ επαναστάτης. Αν και ούτε τον Αντρέα εμπιστευόμουν - ούτε και τον Καραμανλή, βέβαια- οι νέοι ...

  ...η Βρετανική αυτοκρατορία είχε σύμβολο τον Βρετανικό λέοντα...   ...η Βυζαντινή αυτοκρατορία τον δικέφαλο αετό, η θαλασσοκράτειρα Βενετία ένα λιοντάρι με φτερά. Πες μου με ποιο ζώο ταυτίζεσαι, να σου πω ποιος είσαι:  προφανώς όσοι γουστάρουν    λιοντάρια,    αετούς κλπ,    λατρεύουν τη δύναμη : τους άρεσει να εμπνέουν φόβο και σεβασμό. Αν όμως σ’ αρέσει το παγώνι ή    το αηδόνι, προφανώς θέλεις να σε θαυμάζουν για να τα χαρίσματα σου. Αν σ’ αρέσουν τα Μπουλ Τέριέ, τα πητμπουλ    ή τα μπουλντόγκ,    προφανώς θέλεις να είσαι δυνατός και τρομερός... ενώ αν σου αρέσουν τα Πεκινουά και τα τσιουάουα,    θέλεις να είσαι χαριτωμένος και κομψός. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί εμένα με συγκινεί το γαϊδούρι ...δεν είναι κομψό, δεν είναι υπερήφανο - σαν το άλογο- δεν είναι γενναίο: το μόνο που μπορεί να καυχηθεί είναι ότι κάποτε κουβάλησε τον Χριστό. Αλλά συνήθως κουβαλάει    ένα κάρο γκαζοντενεκέδες, μπά...

  https://www.sustainablecyclades.gr/2024/06/04/poses-klines-chorane-se-76-tetragonika-chiliometra/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR2dWao_3DDSmtj4xWUuTGzqhbTqpLsMxZeM9JSKSBmYSaIjR0n2au4ZX1c_aem_AaNqErCVjs34CnbEqvfc0v2qK24sRW4ET7MqZ7KEpwVeSNMPwt_b6qCD-aqbJ2C2tzvpBziDfJgbG7KUPo7l6S2m https://santorinimagazine.gr/sti-thalassa-ftasane-ta-skoupidia-sti-thirasia-i-katolisthisi-metetrepse-ton-korfo-se-chomateri/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR2fhITMV5SaZPXyYSsbILbSpmSQiuE7JY075a_H49rbRskQwqmhjVlHAFg_aem_AdNI2QndljiAsuFbViL25vzgc8oqXZvqSY-yQtow8ViOMn9bRbPg9axLgqvqSEKRPDiOZwqG2yD_brLJBg8Pg90U

  Η Σαντορίνη για τους τουρίστες είναι     σαν καινούργια ερωμένη: την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Μυστηριώδης, εντυπωσιακή, παράξενη. Με εκρηκτικό παρελθόν.  Στην κυριολεξία. 🙂 Γυναίκα - λάβα, μεθυστική.  Όταν όμως μένεις μόνιμα, αρχίζει να μοιάζει με σπαστική σύζυγο:    τσιγκούνα, κουτσομπόλα, αυταρχική, βαρετή, φιλοχρήματη.  Συμφεροντολόγα.  Μιά πρώην ψωμολυσσάρα που κέρδισε το λαχείο και μεγαλοπιάστηκε.  Ακρίβεια, υπερκέρδη    και υπερκοστολόγηση... αλλά    η τσιγκουνιά, τσιγκουνιά.  Βγάζει    και από τη μύγα ξύγκι.  Να χτίσει το μαντρότοιχο μεχρι την άσφαλτο.  Ας πατήσουμε και καμμιά γριά κατα λάθος.  Δεν πειράζει.  Παράλληλη απώλεια.  Να νοικιάσουμε σκοτώστρες γουρούνες.  Τα πτώματα έφταιγαν. Να χτίσει και το τελευταίο ελεύθερο τετραγωνικό πάνω στον γκρεμό. Να νοικιάσει ακόμη και τα κοτέτσια.  Να δουλέψει σαν χαμάλισσα οκτώ μήνες και ας πάθει εγκεφαλικό. Να ε...