Ιούλιος, 2020, νησί Αιγαίου

  ...δεν είχα ποτέ ψυχολογία βολεμένου...ότι εγώ είμαι καλά και ασφαλής και πως τα βάσανα είναι για τους άλλους και δεν με αφορούν.

Αλλά και σχεδόν  ποτέ δεν ένιωσα στο απόλυτο περιθώριο.

Ζορισμένος πολύ, ναι.

Σε κατάσταση πληρους έκθεσης, πλήρους αδιεξόδου, δεν θυμάμαι.

Στην κρίση του 2008 και μετά, οκ...υπήρχε πολλή μαυρίλα.

Αλλα πείνα?

Δεν νομίζω. Απελπισία ναι, πείνα όχι. Δεν θυμάμαι να πεινάει κόσμος , κυριολεκτικά.

Τώρα αρχίζω να ανησυχώ: 

αυξάνουν οι απελπισμένοι εποχιακοί εργαζόμενοι στον τουρισμό.

Τους βλέπω.

Μιλάμε για καταστάσεις πείνας.

«Δεν υπάρχει μία,  γιατρέ». 

«Δεν πληρώνει το αφεντικό...το μαγαζί - εστιατόριο- την Κυριακή είχε πέντε άτομα. Πάει και το βοήθημα -το οκτακοσάρι- πάει και το πεντακοσάρικο, μετά».

Προφανώς αναφέρεται στα ποσά που έδωσε η κυβέρνηση στην αρχή του Κορωνοιού....και λίγο μετά.

Τον κυττάζω.

Βασανισμένη φάτσα, μάγκικη.

...χοντρή, χασικλίδικη φωνή.

Ρωτάω γιά ουσίες.

«Ναι , πολυ παλιά, για χάπια , πέρασα στο ΚΕΘΕΑ».

Τον κυττάζω ερευνητικά: μόνο για χάπια, στο ΚΕΘΕΑ?

«Ναι»

Μαύρο?

«Περιστασιακά, αν με κεράσουν. Δηλαδη δεν αγοράζω. Ποτέ».

Πρέπει να μην έχει καθόλου λεφτά.

Με ρωτάει για  τη συμμετοχή του φαρμάκου και ανακουφίζεται όταν λέω πως δεν θα ναι πάνω απο 2-3 ευρώ.

«Α, εντάξει».

Παντρεμένος? Παιδιά?

«Παντρεμένος, όχι παιδιά»

«Ευτυχώς , γιατρέ....με παιδιά θα είχα φουντάρει».