Εγώ και το τριζόνι είμαστε αρκετοί

 

…συχνά εχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι γκρινιάζουν από μεγαλομανία, ανοησία η ναρκισσισμό: 

δηλαδή, δεν έχουν πραγματικά προβλήματα , τουλάχιστον σοβαρά που να δικαιολογούν γκρίνεια.

Απλά, τους αρέσει να τους προσέχουν…

…ή απλά νιώθουν «πολύ σπέσιαλ» τύποι που , φυσικά, θα έπρεπε να έχουν  ευνοική μεταχείριση από την Μοίρα, την κοινωνία ή τον Θεό (διαλέχτε ανάλογα με την ιδεολογική σας τοποθέτηση).

Γκρίνεια…γκρίνεια…γκρίνεια…

…..γιά ασημαντότητες.

…και, φυσικά, με ελάχιστη ευγνωμοσύνη γιά ό,τι έχουν.

«Μα δεν είναι κλειστά όλα τα μπαράκια κλπ κέντρα, τον Χειμώνα,  στην Σαντορίνη?»

…με ρωτάει με πονεμένο και γεμάτο συμπαράσταση ύφος, ένας γνωστός. 

«Πως ζεις εκει?»

(…λες και ξημεροβραδιάζομαι στα μπαράκια… που δεν πάω ποτέ ούτε όταν λειτουργούν)

«Τι βρίσκεις σε ένα ξερό νησάκι?»

…τι να του πω? 

…βαρυέμαι τα πολλά λόγια.

…να του πω ότι πολυτέλεια στην ζωή δεν είναι τα μπαράκια αλλά ο ανοιχτός ορίζοντας? 

…ο χώρος? το χώμα? 

…το τριτρί από το τριζόνι  και το κικιρίκου από τον κόκκορα το πρωί?

Το λαμπερό μπλε της θάλασσας, το διαφανο γαλάζιο του ουρανού και το εκτυφλωτικό άσπρο των ασβεστωμένων εκκλησιών?

..αντε να τα καταλάβει….

…θα απαιτηθεί πάλι ολόκληρη επεξήγηση.

Είναι πολυτέλειες όλα αυτά, αλλά από τις Θεικές δωρεές.

Τι να πώ?

…που δεν χρειάζεται να στριμώχνομαι σε κτιρια, ασανσερ, λεωφορεία και δρόμους?

Δεν λέω τίποτα.

Χώρος, χρόνος  και ιδιωτικότητα.

Σε αφθονία.

Συνήθως απαντάω με ένα ασαφές κούνημα του κεφαλιού και ενα ακατάληπτο μουρμούρισμα.

Καμμιά φορά λέω καμμιά παραδοξολογία και τον ξεφορτώνομαι

πχ

«μ´ αρέσει  να βλέπω τα αμπέλια να αλλάζουν χρώματα».

Μέχρι να σκεφτεί τι εννοώ, έχω ήδη φύγει.