Χριστούγεννα στην Σαντορίνη, κάποτε.

 Παραλία Περίσσας, όπως ήταν πριν μερικές δεκαετίες.

Τώρα είναι ένα μάτσο απο ταβέρνες και καφετέριες κολλητές η μιά στην άλλη , ανάκατα με ρεντ-ρουμς,, μικροξενοδοχεία, γουρούνες , μηχανάκια, ξαπλώστρες, μινι μάρκετ, γυράδικα, νυχάδικα, ποτάδικα και …κάθε είδους …άδικα.

Μιά πρωτοχριστιανική εκκλησία είναι δίπλα… πλήρως ερειπωμενη και ξεχασμένη απο ντόπιους, κράτος , υπουργείο πολιτισμού: ούτε αναστήλωση, ούτε συντήρηση, ούτε προστασία, ούτε ενημέρωση, ούτε δέκα γραμμές σε ιστοσελίδα του Δημου , της κοινότητας, της αρχαιολογικής υπηρεσίας.

Ενα άρθρο στην βικιπαίδεια θα το έβαζαν δίνοντας 100 ευρω σε κάποιον που ξέρει πέντε γράμματα.

Ο αγράμματος γέρος που περιγράφεται στο κείμενο, αυτός με την λαική θρησκευτικότητα και «απλοικότητα» να προσκυνάει στην παραλία,  στην  αυγή,  την γέννηση του Χριστού, μου φαίνεται πολύ πιό μορφωμενος από τα κονομημένα εγγόνια του που διαχειρίζονται περιουσίες και «σπούδαξαν» στο North/South-East/West -  River- Thames- London-Τάδε College.

Αυτός τουλάχιστον, ήξερε - έστω και διαισθητικά- μερικά πράγματα που αξίζουν σεβασμού.

Καλά Χριστούγεννα!

«…θυμάμαι κάποια άλλη νύχτα Χριστουγέννων , σαν ήμουν ψαροπαίδι, στο γιαλό κοντά στην Περίσσα μας, μαζί με τον φύλακα της ρίβας – Σαβέριος ήτανε το όνομά του. Τον θυμάμαι χωμένο μέσα στον μανδύα του που τον είχε από τον πόλεμο του 1897.

 Καθόταν πάνω στην κουπαστή μιας βάρκας και με το γέρικο μάτι του ερευνούσε πότε τη ρίβα του γιαλού και πότε το χωμάτιασμα. 

Έτσι όπως ήτανε ντυμένος με τον μαδύα  και με το χονδρό Ρωσσικό σκούφο του, έμοιαζε περισσότερο με θαλασσομάχο.

…στο χέρι του κρατούσε μια χονδρή μαγκούρα - που ήταν και το όπλο του-  ενώ στην πλάτη του είχε πάντα ριγμένο ένα ντουρβά,  καμωμένο από καραβόπανο. Εκεί από την κουπαστή της βάρκας έστριψε το βλέμμα του προς την Ανάφη και τα χείλη του ψιθύρισαν τούτα τα λόγια:

 « Ξημερώνει Χριστούγεννα, τώρα βγαίνει το άστρο!....»  

Γύρισα και κοίταξα προς την Ανατολή… και, εκείνη την ώρα, είδαμε το άστρο της αυγής που φάνηκε πιο φωτεινό από τις άλλες νύχτες. 

Καθώς άφηνε την υγρή αγκαλιά της θαλασσας κι ανέβαινε προς τον ουρανό, χάραξε μια ολόφωτη ασημένια γραμμή πάνω στη γαλήνια επιφάνεια του νερού. Ο γέρος, σαν το είδε, γονάτισε και,  ακίνητος με το βλέμμα του γυρισμένο πάντα προς την Ανατολή,   τον άκουσα να λέει : 

«Χριστός γεννάται …» και γυρίζοντας προς εμένα πρόσθεσε:

  « τούτη την ώρα γεννιέται ο Χριστός τώρα δα πάει το αστέρι να δείξει  το δρόμο στους Μάγους που πάνε να Τον προσκυνήσουν»…. […]

-   Μα τα Χριστούγεννα τα νοιώθεις πιο πολύ μπάρμπα σαν να είσαι μοναχός πάνω στην άμμο, κάτω από τα άστρα μέσα στη νύχτα στο γιαλό και στο κύμα;

-   Ναι! Όσο πιο μακρια βρίσκεσαι από τους ανθρώπους τόσο πιο κοντά είσαι σστο Θεό.

 Κι ενώ του μιλούσα,  κοίταξε πάλι προς την Ανατολή αλλά το άστρο δεν  υπήρχε πια εκεί… κι η ασημένια γραμμή πάνω στα γαληνεμένα νερά είχε σβύσει και αυτή….

 Ητανε Χριστούγεννα…..»

Πηγή: Λαογραφικά της Σαντορίνης 

Μάρκος Αβερκιου Ρούσσος