«άδειασέ μου την γωνιά, γιατρέ»

Τον χειμώνα οι κάτοικοι και οι δήμαρχοι των νησιών αγαπούν τους γιατρούς και τους δασκάλους .

Τους νοικιάζουν τα σπίτια τους,τους κερνούν στα καφενεία τσιπουράκι .

Χρήσιμοι είναι σου λέει .

Κάτι μπορεί να τύχει,ένα φάρμακο ,μια εξέταση .

Τον Μάρτιο η αγαπη ξεθωριάζει .

Είναι τα πρώτα ζεστά μεσημέρια που μυρίζουν ευρώ και δολάριο .

-Γιατρέ πρέπει να φύγεις από το σπίτι ,το νοικιάζω ,καταλαβαίνεις 

-Που θα μείνω εγω τώρα αφού θα με χρεωνουν με την ημέρα όλοι ;

-Πες τα στον δήμαρχο γιατρε.

Βλεπεις οι άνθρωποι όσο αισθάνονται δυνατοι νομίζουν οτι η ασθένεια  είναι για τους αδύναμους ,τους άλλους και δεν χτυπάει την πόρτα τους .

Γιατροί έρχονται στο νησί αλλά κατάλυμα δεν βρίσκουν .

Τόσα χρόνια σε νησιά που γκρεμίζουν και χτιζουν  παλάτια σε δέκα μέρες ,ένας άνθρωπος δεν φιλοτιμήθηκε να παρέμβει να φτιαχτει ένας χωρος ώστε να φιλοξενούνται με αμοιβή -οχι τσάμπα -οι γιατροί και οι δάσκαλοι .

Γιατροί κοιμούνται σε αυτοκίνητα ,δάσκαλοι φιλοξενούνται .

Μέχρι που κουράζονται και φεύγουν .

Αλλά είπαμε ,το καλοκαίρι δεν αρρωσταινουν οι δυνατοί .

Ε και τι έγινε αν μεταφέρουμε σε καρότσες ασθενεις η αν υπάρχει μόνο ένα πλήρωμα για τα ασθενοφόρα ;

Αρκεί να βγαίνει το ευρώ .

Υπαλληλοι στοιβαγμένοι σε κοντέινερ ,ζωάκια κακοποιημένα και δόμηση μέχρι και στις παραλίες .

Μέχρι τον Οκτώβριο .

Μετά θα ψάχνουν γιατρό οι νησιώτες ,θα βγαίνουν ατον Παπαδακη ,θα κατηγορούν τους πάντες και θα κλαίνε που ταξιδεύουν τριάντα χιλιόμετρα για τα φάρμακα .

Θα αγαπήσουν τον γιατρό και τον δάσκαλο και τον λιμενικό μέχρι τον Μαρτη.

Οι δήμαρχοι θα κάνουν μέχρι και μηνύσεις στους διευθυντές κέντρων υγείας που θα τολμήσουν να φιλοξενήσουν τους γιατρούς και ετσι περνούν τα καλοκαίρια .

Με ένα ασθενοφόρο ,με δυο γιατρούς και με τον Θεο .

Μέχρι το φθινόπωρο θα ζήσουμε τον μύθο μας στην Ελλάδα .

Live your myth in Greece

(κείμενο του Γιάννη Καλλιάτσου, καρδιολόγου , μέλους ΔΣ ΙΣΑ)