Να προλάβω να δω χίλια μέρη πριν πεθάνω

 «Χίλια μέρη που πρέπει να επισκεφτείς, πριν πεθάνεις».

Είναι δύσκολο...αν θέλω τουλάχιστον τρεις μέρες γιά το καθένα με τα πηγέν-έλα, χώρια τα διαλείμματα, αρρώστιες, αδιαθεσίες, κηδείες, γάμους, στραμπουληγμένοι πόδια και λοιπά απρόοπτα, χρειάζομαι πάνω απο τρεις χιλιάδες μερες ...

Δηλαδή σχεδόν δέκα χρόνια να βολτάρω, χωρίς να δουλεύω, έχοντας και άπειρο χρήμα για ξόδεμα, για να επισκεφτώ τα «χίλια μέρη»

«Πριν πεθάνω».

...οκ...αλλά, αφού θα πεθάνω που θα πεθάνω, προφανώς έχει κάτι μάταιο όλο αυτο το τρέξιμο.

Μάταιο, άσκοπο και αγωνιώδες.

Ένας κακόμοιρος που έχει σίγουρο τον θάνατο και την ανυπαρξία - νομίζω πως  η μετα θάνατον ανυπαρξία υπονοείται- τρέχει να προλάβει να δεί τα  «χίλια μέρη».

«Πρίν πεθάνει»... και τα χάσει όλα.

Ένας αγώνας δρόμου : να φάει πολλά νόστιμα φαγητά , να κάμει πολύ σεξ, να ερωτευτεί (βασικά να τον ερωτευτούν) , «να πάει σε χίλια μέρη» .

Τουλάχιστον, χίλια.

Γιατί , αμα πεθάνεις, τέρμα... την έβαψες: έγινες ατμός, αστρική σκόνη, μηδενικό.

Κατανάλωση λοιπόν..

Αγία κατανάλωση: εικόνων, μουσικών, γεύσεων, αφών.

Και κολακειών.

Ο καταναλωτισμός είναι ανεπαρκές φάρμακο  για το υπαρξιακό άγχος.

Σαν την ηρωίνη, θέλει όλο και μεγαλύτερες δόσεις και προσφέρει όλο και μικρότερη ανακούφιση.

Το βλέπω στα πρόσωπα των τουριστών της Σαντορίνης. 

Δεν ξέρω -ίσως είναι η ιδέα μου- αλλά αυτή την εντύπωση έχω: 

πληρώνουν πολλά λεφτά για λίγη χαρά και για μικρό διάστημα.

Και ξανά-μανά στην παλιοζωή.

Τελικά αν ήταν πιο ολιγαρκείς, λιγότερο καταναλωτικοί και πιό ήρεμοι στο σπίτι τους, ίσως γλίτωναν και το τρέξιμο και το χρήμα.

Η νεύρωση κοστίζει ακριβά.

Χίλια μέρη είναι αυτά.

.