ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΙΣΤΩΝ

 …συμπονώ τους τουρίστες που έρχονται για διακοπές στην Σαντορίνη.

Κανονικά θα έπρεπε να τους μακαρίζω…

…. ως τυχερά όντα που λιάζονται στην καλντέρα πίνοντας  κοκταίηλς ή  κάνοντας μπουρμπουλίθρες στο τζακούζι τους…

… ενώ εγώ ιδρώνω ανάμεσα στα ΤΕΠ, τα «τακτικά», τις «κλίνες» και το κυλικείο.

Καί όμως…δεν πάσχω ούτε από μαζοχισμό ούτε από χριστιανική μεγαθυμία : είναι απλός ρεαλισμός.

Το βλέπω στην φάτσα τους: έχουν πολύ άγχος.

Επένδυσαν τις οικονομίες ενός έτους σε ένα δεκαήμερο η εικοσαήμερο  και πρέπει η επένδυση να αποδώσει: 

πρέπει να διασκεδάσουν, να χαλαρώσουν, να ξεσαλώσουν , να κάνουν επιτυχημένο σεξ, να ενδυναμώσουν τον έρωτά τους, να φάνε καλά , να χορέψουν σωστά, να δουν όλα τα αξιοθέατα, να νιώσουν περιπετειώδεις στιγμές, να έχουν ασφάλεια, να μην τους κλέψουν, να μην τους πιάσουν κορόιδα, να μην πάθουν τροφική δηλητηρίαση και να μην τους πιάσει λάστιχο στην μέση του πουθενά.

Είναι υπερβολικά πολλοί στόχοι στριμωγμένοι σε μιά- δυό εβδομάδες.

Άσε που είναι και στόχοι αντιφατικοί: 

…πως γίνεται και να ξεσαλώσεις και να χαλαρώσεις?

Πως να είσαι και ασφαλής και περιπετειώδης?

Πως να γίνεις απίθανος εραστής σε δέκα μέρες όταν όλο τον χρόνο ήσουν ένας εξουθενωμένος μικροαστός που απλά ξεκωλωνόταν στην δουλειά και μετά έβλεπε μαλακίες στο Νετφλίξ μέχρι να τον πάρει ο ύπνος?

Είναι φρίκη να είσαι τουρίστας.

…ειδικά  αν έχεις πολλές προσδοκίες και αν πρέπει να χαλάσεις πολλά λεφτά.

Οι πιτσιρικάδες με τα τρακόσια ευρώ στην  τσέπη, το παπί και το γκομενάκι από πίσω , έχοντας χαμηλές προσδοκίες και χαμηλό μπάτζετ, περνάνε καλύτερα.

Συμπαθώ και βοηθώ όσο μπορώ τους μικρούς.

Οι μεσήλικες κοιλαράδες με τις σιτεμένες κυριλέ γκόμενες  με το κάργα ύφος, τις ακριβές τσάντες και το αλυσιδάκι στο πόδι - ένδειξη ασυγκρατητης σεξουαλικότητας- μου προκαλούν θλίψη.

Τι να κάνω….έχω πλέον αναπτύξει ένα σωρό παραξενιές.

Αλλά το μάτι μου δεν γελιέται.

Ο τουρισμός των πολλών έχει καταντήσει μιά τεράστια ακριβοπληρωμένη ταλαιπωρία.