ΟΙ ΒΑΡΥΠΟΙΝΙΤΕΣ

…χθες βράδυ , μεσα απ´ το δωμάτιό μου,  έβλεπα να προσγειώνονται τα αεροπλάνα κάθε τρία λεπτά.

Δεν βλέπω το ιδιο το αεροδρόμιο μεν, αλλά τα βλέπω όταν κάνουν τον κύκλο πριν προσγειωθούν και μπουν στην τελικη ευθεία καθόδου:

με αναμένους προβολείς και κατεβασμένες ρόδες.

Εντυπωσιακή παρέλαση εισόδου «ευτυχισμένων» τουριστών, ακριβώς  πάνω απο το παραλιακό τουριστοχωριό Καμάρι και δίπλα στο βουνό που είναι τα ερείπια της αρχαίας Θήρας.

Αρχαία Θήρα.

Μιά πόλη από την προιστορική εποχή μέχρι τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.

Τα βρωμοαεροπλάνα μολύνουν με καυσαέρια τίς πέτρες και τα αρχαία μάρμαρα και διαταράσουν την μακαριότητα των αρχαίων Θεών.

…και απο Θεούς, η Αρχαία Θήρα , άλλο τίποτα : 

απο τίς Θεές της μητριαρχικής εποχής με τα μεγάλα βυζιά  και τους χοντρούς κώλους μέχρι το δωδεκάθεο της κλασσικής Ελλάδας, την Ίσιδα των Πτολεμαίων (έχει βωμό της Ίσιδας πάνω στο βουνό!), μέχρι Ρωμαικες θεότητες  και , τελικά, τον Χριστό.

Έχει χριστιανικό ναό του όγδοου αιώνα.

Τους νίκησε όλους ο Χριστός…

…εκτός από τον Μαμωνά.

🙂 Αναρωτιόμουν πόσες προσδοκίες είναι τρυπωμένες σε αυτά τα αεροπλάνα .

Ακριβοπληρωμένες προσδοκίες.

Αλήθεια…αξίζει να πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους για να μπουν στριμωγμένοι μέσα σε υπόσκαφες τρύπες?

Μυστήριο.

Εγώ νομίζω ότι ο τουρισμός δεν είναι μιά πρόσκαιρη μετάβαση σε ένα παράδεισο.

…μάλλον είναι μιά πρόσκαιρη δραπέτευση από μιά  κόλαση.

Την κόλαση της στριμωγμένης, μικροαστικής, καταπιεστικής και αγχωτικής  ζωής.

Μιά άδεια ολιγοήμερης εξόδου.

Σαν αυτή που παίρνουν οι βαρυποινίτες.