Η Ανάφη

 Κάθε μέρα κοιτάζω την Ανάφη με αδιαφορία.

....καποιες φορές όμως,  κολλάει το μυαλό μου, πάνω της.

Σήμερα, μετά από κάμποσες γόπες, κουτσομούρες και τσίπουρα που είχα καταναλώσει , την ώρα που πάρκαρα για να πάω σπίτι, πάλι το μυαλό μου κόλλησε στην Ανάφη. 

Η Ανάφη , είναι κατά το καλύτερο μέρος της είναι ένας ενιαίος βράχος: ο δεύτερος μεγαλύτερος ενιαίος  βράχος / μονόλιθος της Μεσογείου.

(...μετά το Γιβραλτάρ).

Ουδέποτε έχω πάει : μου φαίνεται ανούσιο να πάω να επισκεφτώ ένα βράχο αφού κατοικώ σε έναν άλλο, μεγαλύτερο.

Όποτε κάθομαι και βλέπω την Ανάφη με τα λίγα σπιτάκια σκαρφαλωμένα  στην δεξιά κορυφή της, κάθομαι και σκέφτομαι τα ίδια πράγματα: 

γιατί κάποιοι άνθρωποι από την αρχαία - ίσως και την προϊστορική -  εποχή,  να πάνε να κάτσουν πάνω σε ένα τέτοιον βράχο.

Ένα βράχο  άγονο,  που τον δέρνουν οι αγέρηδες.

Για να είναι τόσο πεινασμένοι και να πάνε να εγκατασταθούν πάνω στο βράχο, το βρίσκω μάλλον απίθανο. 

Περισσότερο, νομίζω, πως η εγκατάσταση των ανθρώπων  πάνω σ’ αυτό το βράχο -και σε διάφορους άλλους παρόμοιους βράχους- πρέπει να έχει να κάνει λιγότερο με την τροφή και περισσότερο  με την ασφάλεια: οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να πήγαν εκεί για να γλιτώσουν από κάποια απειλή.

Για την αρχαία εποχή δεν ξέρω. 

Για την μεσαιωνική εποχή , στην εποχή της φραγκοκρατίας, έχω κάποιες πληροφορίες. 

«Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα» , του Ουίλλιαμ  Μίλλερ. 

Εξαιρετικό βιβλίο.

Στην Φραγκοκρατία,  η Ανάφη ανήκε στο Δουκάτο της Νάξου:

δινόταν  σε κάποιον,  χαμηλού βαθμού,  Φράγκο αριστοκράτη.

...προφανώς γιατί  όλα τα καλύτερα πόστα , τα έπαιρναν οι ανώτεροί του.

Φαντάζομαι αυτόν τον φτωχοαριστοκράτη, που θα μίλαγε γαλλικά, ιταλικά ή ισπανικά, να συνοδεύεται από καμιά εικοσαριά ή τριανταριά στρατιώτες- τραμπούκους, να εγκαθίσταται σ’ αυτό το ψωρονήσι,   και να αναγκάζει με τη δύναμη του σπαθιού τους χωριάτες να τους τρέφουν με  ότι είχαν στα άθλια φτωχικά τους.

Μετά κάνω ένα πήδημα και η σκέψη μου έρχεται στη δεκαετία του 1950 και του 60 - αλλά και στον μεσοπόλεμο - όπου η Ανάφη ήταν τόπος κομμουνιστών και λοιπών πολιτικών εξόριστων. 

Και εδώ υπάρχει ένα ωραίο βιβλίο το οποίο το έχει γράψει μια ξένη συγγραφέας: ενα είδος πολιτικής και κοινωνικής διατριβής που βασίζεται  επάνω σε ένα φωτογραφικό λεύκωμα.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός που περιγράφεται για τη ζωή των πολιτικών εξόριστων στο νησί, στον Μεσοπόλεμο: 

οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν ήθελαν επαφή πραγματική με τους χωριάτες. 

Είχαν την δική τους ζωή.

Προσπαθούσαν να κρατηθούν οργανωμένοι ούτως ώστε να μην έχουν καμία έξωθεν πολιτική ή άλλη επιρροή. 

Βέβαια, τελικά υπήρξαν κάποιες επαφές -ακόμη και έρωτες και γάμοι- ανάμεσα σε κάποιους πολιτικούς εξόριστους και σε χωρικές.

Αυτοί,  θα απομονώνονταν πολιτικά και θα παρέμεναν απόβλητοι. 

Το Κόμμα, απαιτούσε πειθαρχία και αφοσίωση.

Οι κουτσομούρες και το τσίπουρο κάνουν καλή δουλειά με την έννοια ότι προάγουν τον γόνιμο προβληματισμό. 

Μπορεί να μην κατέληξα σε κάποιο οριστικό συμπέρασμα γιατί ένας βράχος μπορεί να προσελκύσει,  ανά εποχή,  διαφόρων  ειδών και ποιοτήτων ανθρώπους για  να πάνε να επιβιώσουν πάνω του, θεωρώ πάντως ως πιθανή την μόνη εύλογη εξήγηση: 

 οι άνθρωποι γενικά  είναι θλιβερά, ανασφαλή και καταπιεσμένα όντα.

Η απομόνωση πάνω σε ένα βράχο, στην μέση του πελάγους, είναι μία λύσις.

Ένας βράχος   που δεν παράγει τίποτα και που τον βαράνε οι  μανιασμένοι αέρηδες,  μοιάζει ένας  καλός τόπος για να ξεφύγεις από την καταπίεση και να νιώσεις λίγο ελεύθερος .

Μάταιη ελπίδα, ως συνήθως.

Μάταιη .

Φυσικά.