γουρούνες, ψευδαίσθηση ελευθερίας

 ….οι τουρίστες μου φαίνεται πως, γενικά, ψιλοβαριούνται.

Η μόνη φορά που μού μοιάζουν πραγματικά ευτυχισμένοι,  είναι  όταν οδηγούν μισόγυμνοι τις γουρούνες.

(δηλαδή τα μικρά τετράτροχα μηχανάκια που είναι  σκοτώστρες και που έχουμε βαρεθεί να τους περιθάλπουμε τσακισμένους).

Πάνω στην γουρούνα τρέχουν σαν τρελλοί:

ο ήλιος τους καίει το ασπρουλιάρικο δέρμα, ο αέρας τους το γδέρνει, το φως τους διεγείρει τον στερημένο από σεροτονίνη εγκέφαλο, η ταχύτητα τους κάνει να νιώθουν νέοι και τολμηροί.

 Η καταπληκτική  θέα ακτών, αμπελιών και θάλασσας -μέσα από τις φιδίσιες ανηφοροκατηφόρες- πλημμυρίζει τα μάτια και το κατεστραμμένο απ´ την ομίχλη μυαλό, με  εικόνες και χρώματα.

Μόνο καβαλάρης είναι ευτυχισμένος ο ανθρωπος.

Καβαλάρης, όχι επιβάτης.

Μιά ζωή πακέτο που το πηγαινοφέρνουν, «έγκωσε» το αθρωπάκι.

Καιρός για καβάλες.