η μαγεία της καταστροφής

 ...η μεριά της Σαντορίνης που βλέπει στην Καλντέρα, δηλαδή την τεράστια τρύπα που άνοιξε στο κέντρο του νησιού -από την ηφαιστιακή έκρηξη του 1613π.Χ και η οποία γέμισε θαλασσινό νερό- είναι σαφώς πιό ακριβή από την άλλη μεριά που βλέπει στο πέλαγος.

Αλήθεια, γιατί  ένας τεράστιος ηφαιστιακός λάκκος, γεμάτος νερό, να είναι  ακριβότερος και πιό περιζήτητος από τον υπέροχο, ανοιχτό, θαλασσινό ορίζοντα? 

Νομίζω πως είναι ...μεταφυσική η αιτία: 

πολλοί  χαίρονται να βλέπουν το αποτέλεσμα μιάς τεράστιας φυσικής καταστροφής που, τελικά, αποκαταστάθηκε.

Μιά κοσμογονική καταστροφή που έγινε και πάλι όμορφη, τουριστική και ...ερωτική, δίνει ένα μήνυμα ελπίδας: 

ότι ακόμα και οι μεγαλύτερες καταστροφές και συμφορές, είναι παροδικές.

Ότι ακόμη κάτι τόσο τρομερό και απρόβλεπτο, όπως μιά  έκρηξη ισχυρή σαν πολλές πυρηνικές βόμβες, δεν προκαλεί κάτι τελειωτικά κατεστραμμένο. 

Ναι, το νησί έμεινε ανάπηρο, αλλά ίσως έγινε πιό όμορφο από πριν. 

Οι προιστορικοί κάτοικοι έφυγαν, κακήν κακώς, και ένας πολιτισμός θάφτηκε κάτω από την λάβα. 

Αλλά οι άνθρωποι, μετά πολλά χρόνια, επανήλθαν και πρόκοψαν.

Τα αμπέλια καλλιεργήθηκαν ξανά και, με τα πλούσια υλικά της λάβας, έφτιαξαν το πιό μυρωδάτο, νόστιμο και γλυκό κρασί.

Η αναπηρία του νησιού υπάρχει αλλά το έκανε παγκόσμιο τουριστικό προορισμό.

Η αναπηρία έγινε «λειτουργική». 🙂

Εκατομμύρια άνθρωποι παίρνουν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την δική τους ζωή: θέλουν να δούν με τα μάτια τους την απόδειξη ότι στην ζωή,  ακόμη και τα μεγαλύτερα τραύματα, ναι μεν αφήνουν ουλές, αλλά η ελπίδα είναι εκεί, δίπλα τους.

Και περιμένει.