μαρτυρία απο ομάδα ξενοδοχουπαλλήλων:

«Δουλευα κάποτε σε μεγάλο γνωστό ξενοδοχείο στη Ρόδο. Το ξενοδοχείο δεν πληρωνε ποτε στην ώρα του φυσικά και υπήρχε κόσμος που του χρωστούσαν από την προηγούμενη σεζόν. Γενικώς μπουρδελο. Μαθητές  απο Ρουμανία με 200 ευρώ μισθό μόνο αυτοί πληρώνονταν στην ώρα τους και δεν δουλευαν, τους έβρισκες πιωμενους λιώμα τελείως σε όλο το ξενοδοχείο. Anyway αφού λοιπόν η σεζόν έχει τελειώσει και ήταν η τελευταία μου σεζόν στην Ελλάδα μου χρωστουσε το ξενοδοχείο περίπου 800 ευρώ. Με παρακαλετα δεν έγινε τίποτα. Ένα ωραίο πρωι ένα μήνα πριν φυγω για παντα από το μπουρδελακι τους αποφασίζω να παω να απαιτήσω τα χρήματα. Ζητάω τον διευθυντη. Άφαντος. Μου λένε" κάπου εδώ θα βρίσκεται" η κοπέλα στο γραφείο. Της λέω παρε τον τηλέφωνο τώρα να τσακιστει εδώ αλλιώς του βάζω φωτιά το μαγαζακι του και παιρνω τηλεφωνο κάτι καλά παιδια που ξέρω να έρθουν για βοήθεια" Η πορτα ανοίγει και ο διευθυντής βγαίνει από το γραφείο του. Μου λέει "μην φτάσουμε σε αυτό το σημείο" του λέω τα λεφτά τώρα και αρχίζω το ξήλωμα του υπολογιστή του. Αυτός αρπάζει το τηλέφωνο και παιρνει τα κεντρικά γραφεία στην Αθήνα. Η κατάθεση έγινε άμεσα. Και εγώ έφυγα κυρία αφού απόλαυσα το καφεδάκι μου περιμένοντας να δώ την κατάθεση. Δεν τους ξαναείδα ποτε, ενημερώθηκα ότι με κάρφωσαν στο σωματιο ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου και δεν θα ξαναεβρισκα ποτε δουλειά εκεί. Πραγματικά γελούσα. Τώρα ζω στο εξωτερικό και είμαι ευτυχισμένη με τον μισθό στην ώρα του. Ηθικό δίδαγμα... Μόνο με απαίτηση και απειλή καταλαβαίνουν. Αλλά δεν προκειται να ξανά βρείς δουλειά. Διαλέγεις και παιρνεις σκλάβος για τα κακά αφεντικά ή ελευθερος και με αξιοπρέπεια. Να επισημάνω ότι σε όλη μου τη ζωή ως υπάλληλος ξενοδοχείου μόνο σε ένα καλό εργοδότη έτυχα. Τα συμπεράσματα δικά σας».