ο Καζαντζάκης και ο Θεοδωράκης μας κατέστρεψαν

Μισώ τον Καζαντζάκη. 

Μισώ το Θεοδωράκη. 

Μισώ το Ζορμπά.

Βασανίζουν και παραμυθιάζουν πολύ κόσμο.

Ο Ζορμπάς, ο μυθιστορηματικός ήρωας του Καζαντζάκη,  ήταν ένας αυθεντικός Διονυσιακός τύπος :

χόρευε ζεϊμπέκικο και μετά  έπινε μέσα στον τάφο του.

Στον τάφο που ο ίδιος είχε φτιάξει... σε μιά ανόητη, ναρκισσιστική επίδειξη περιφρόνησης του θανάτου . 

Ότι τάχα μου αυτός ήταν υπεράνω. 

Ένας παρορμητικός, ερωτιάρης, άστατος τύπος που τάχα μισούσε ή περιφρονούσε τον Θάνατο και θυσίαζε στην Ζωή. 

Όλα αυτά βέβαια, ήταν μέσα στην κεφάλα του Καζαντζάκη: ενός ταλαντούχου μεγαλομανούς που μάλλον είχε σεξουαλική ανασφάλεια... αλλά ήθελε να γίνει αρχηγός θρησκείας.

Τον Ζορμπά, το μυθιστόρημα, όταν    το διάβασαν οι ασπρουλιάρηδες  Βορειοευρωπαίοι, Αμερικάνοι και λοιποί  ξενέρωτοι, ξανθωποί τύποι, ενθουσιάστηκαν:   

Αυτός! ..αυτός! 

Αυτός είναι  τύπος!  

Ναι...είπαν... δεν δίνει  δεκάρα για τίποτα... δεν ανησυχεί για το μέλλον και ζει  το τώρα!

Αυτό το παραμύθι έχει επιρροή μέχρι σήμερα... 

...μετά από αρκετές δεκαετίες, έχει επιρροή: 

το ζω σε κάθε ταβέρνα που πάω, στην Σαντορίνη .

Η έλληνο-ευρωπαΐκή παρέα πίσω  μου, που τρώει λαστιχένια,  αποψυγμένα  καλαμαράκια και μασουλάει προτηγανισμένες τηγανιτές πατάτες , πίνει μυρωδάτα ζαλιστικά ούζα: γελάει ξεκαρδισμένη λέγοντας παιδαριώδη αστεία.

Κάθε ένας από αυτούς είναι ένας μικρός Ζορμπάς: έστω και για λίγο.

...έστω και για μιά βδομάδα.

Καταραμένοι βαλτότοποι της Βόρειας Ευρώπης...να πάτε να γαμηθείτε. 

Καταραμένα γυάλινα, αποστειρωμένα γραφεία των εννέα  με πέντε, επίσης.

Μαλακο-προϊστάμενοι με τους ανελαστικούς στόχους, ακόμη παραπάνω. 

Τώρα ζούμε...

Ή παριστάνουμε ότι ζούμε. 

Ναι, «αυθεντικά». 

Πάντως γελάμε. 

Και αυτός ο γέρο μαλάκας που μας παρατηρεί επίμονα, ένας Θεός ξέρει τι σκέφτεται. 

Να πα να γαμηθεί και αυτός.