SERVICE

....στο τουριστονησί οι φυλές των πελατών πήγαν στα σπίτια τους, προσωρινά.

...όπως και οι σερβιτόροι.

Τους περιμένουμε όλους σε κανα-δυό μήνες.

Η παρατήρηση γίνεται το καλοκαίρι και η επεξεργασία των παρατηρήσεων τον χειμώνα.

Δυό στρατόπεδα: οι σερβιτόροι είναι το ένα  στρατόπεδο και οι πελάτες το άλλο. 

Αποκλείεται να μην υπάρχει κρυφή ένταση μεταξύ τους.

Είναι διαφορετικοί οι ρόλοι: οι μέν πελάτες που απολαμβάνουν και κάθονται,  και οι σερβιτόροι που ιδρώνουν και τρέχουν.

Οι μεν που παραγγέλνουν  και οι δε που εκτελούν. 

Οι μεν που έχουν στεγνό ύφος και μιλούν ξερά και οι δε που χαμογελούν και μιλούν γλυκά.

 Οι «Κύριοι Μελιστάλακτοι».

Είναι λίγο σπάσιμο να είσαι επαγγελματίας μελιστάλακτος.

Θα μου πείς τώρα... και οι πελάτες δεν είναι όλοι ίδιοι: 

προφανώς δεν είναι ίδιοι αλλά δίνουν ίδιες διαταγές με διαφορετικό ύφος.

Οι Γερμανοι δίνουν παραγγελία ξερά και στιφά.

Μετά πίνουν αργά την μπύρα τους, μην μιλώντας καθόλου. 

Στα μεσήλικα Γερμανικά ζευγάρια επικρατεί απομόνωση και ψύχρα: έχουν μάλλον βαρεθεί ο ένας τον άλλο αλλά δεν το ομολογούν ούτε στον εαυτό τους. 

Απλά συνυπάρχουν σαν  δυό αμίλητα κορμιά. 

Δεν πληγώνουν μεν ό ένας τον άλλο με λόγια -αφού δεν μιλάνε- αλλά πληγώνουν με την παγερή αδιαφορία. 

Αν η σύζυγος είναι χοντρή και ο σύζυγος καλοστεκούμενος και νεάζων, είναι πιθανό να την κερατώνει. 

Αν αυτή είναι πουρογκόμενα και αυτός ζαρωμένο ποντίκι, συμβαίνει το αντίθετο.

Αν είναι Ιταλοί ή Ισπανοί, μιλάνε συνεχώς και δυνατά, αδιαφορώντας για το πόσο ενοχλητικοί γίνονται στους γύρω. 

Αν νεάζουν αμφότεροι, μάλλον πηδιούνται αλλά και ξενοπηδιούνται.

Πάντως είναι πιό ανθρώπινοι, δεν είναι ζόμπι.

Οι Κινέζοι και Γιαπωνέζοι  έχουν άλλους κώδικες συμπεριφοράς: με ανεπαίσθητα σήματα και μηνύματα.

Μηνύματα αδιόρατα, άγνωστα και μη αντιληπτά από  τους δυτικούς. 

Έχουν μιά σεμνή, συγκρατημένη ευγένεια  που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη και που αποκρύπτει τις υπόγειες συγκρούσεις. 

Δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή η υπερβολική έκφραση συναισθημάτων και η φλύαρη έκθεση σκέψεων. 

Σεβασμός στόν άλλο...με λιτή συμπεριφορά.

Οι Ιάπωνες περισσότερο, οι Κινέζοι λιγότερο.

Ο κομμουνισμός στην Κίνα, έσπασε κάποιες υπερβολικές κοινωνικές συμβάσεις, απελευθέρωσε την γυναίκα και την έκανε ισότιμο κοινωνικό  εταίρο/προλετάριο/επαναστάτη.

 Στα χρόνια μάλιστα της Μαοικής πολιτιστικής επανάστασης, η αγένεια θεωρήθηκε επαναστατικό χαρακτηριστικό.

Βέβαια τώρα οι Κινέζοι ακούνε «πολιτιστική επανάσταση», «Μάο» και «μεγάλο βήμα προς τα εμπρός» και κάνουν εμετό.

Λογικό. 

Πεθαναν απο πείνα και κακουχίες καμμμιά πενηνταριά εκατομμύρια άτομα.

Την πιό πολλή πλάκα την έχουν οι Εγγλέζοι. 

Μιά σούπερ ταξική  κοινωνία, που έχει άλλη Βουλή  για τον λαουτζίκο και άλλη για τους λόρδους, με μηδέν επαναστατικό κίνημα πέραν αυτού του Κρόμγουελ (που ήταν περισσότερο πραξικόπημα παρά επανάσταση) δεν έχουν σπάσει τα στεγανά: 

οι φτωχοί Εγγλέζοι θαυμάζουν τους πλούσιους Εγγλέζους... δεν τους μισούν. 

Οι αστοί θέλουν να μοιάσουν στους αριστοκράτες: αν όχι στον πύργο και στην Τζάγκουαρ, τουλάχιστον στο χτένισμα, το στυλ και την προφορά.

Η Νταιάνα έγραφε σαν μοδάτη  νέα και παρήγαγε πολλά λαικά αντίγραφα.

Εξ άλλου οι αριστοκράτες πάντα επέβαλλαν τις νέες μόδες στα ρούχα.

Γιαυτό οι Εγγλέζοι τουρίστες συχνά έχουν ύφος μικροαριστοκράτη και προφορά Οξφόρδης και ας είναι από πέντε γενιές μικρουπάλληλοι.

Οι μικρουπάλληλοι και η μεσαία τάξη, είναι  «αριστοκρατόπληκτοι».

Οι ανθρακωρύχοι και  οι λοιποί αυθεντικά  λαικοί τύποι, οι κάθε είδους χειρώνακτες, είναι πιό αυθεντικοί. 

Δεν μιμούνται τους αριστοκράτες γιατί δεν ελπίζουν ποτέ πως μπορούν  να τους μοιάσουν. Ανήκουν σε άλλο σύμπαν.

Συμπαθώ τους σερβιτόρους. 

Και τους μαγείρους, τις καμαριέρες και τους πωλητές στα  χρυσοφόρα μικρομάγαζα.

Στα μεγάλα σούπερ μάρκετ και τα ξενοδοχεία, οι εργασιακές συνθήκες είναι κάπως καλύτερες από τα μικρομάγαζα , τις ταβέρνες και τα μπητς μπαρ: εκεί είναι ημισκλάβοι, έχουν ένα ρεπό την εβδομάδα... εξαήμερη εργασία. 

Οι άλλοι στις ταβέρνες, τις καφετέριες , τα μαγαζάκια ,  δουλεύουν συνεχώς, οκτώ μήνες χωρίς ρεπό. Δωδεκάωρα, δεκατετράωρα. 

Και όποιος αντέξει.

Συνέχεια βλέπω στο νοσοκομείο νέους και μεσήλικες σχεδόν τσακισμένους: 

Σωματικά και ψυχολογικά. 

Μερικοί στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Δεν είναι κατάστάσεις ιατρικές. 

Δεν περνάνε με βιταμίνες και αντικαταθλιπτικά. 

Κάνουν κρίσεις πανικού ή σωματικά συμπτώματα που απαιτούν ξεκούραση... όχι φάρμακα.

Μου αρέσουν οι σερβιτόροι: έχουν πολλά κοινά με τους γιατρούς.

Δουλεύουν σκληρά, υπηρετούν κάθε καρυδιάς καρύδι και είναι αναγκασμένοι να είναι ευγενικοί και υπομονητικοί.

Η κοινωνία απαιτεί από τον γιατρό και και τον σερβιτόρο τον ίδιο ρόλο: 

του κύριου Μελιστάλακτου.

Χμμμ...ίσως... εξακολουθήσουν για λίγο ακόμη τον μελιστάλακτο ρόλο.

Ίσως...αλλά όχι για πολύ: 

όλοι οι μελιστάλακτοι θα τελειώσουν  λόγω εργασιακής εξουθένωσης.