ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΛΛΟΥ

 Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα υποφέρουν,  γιατί νομίζουν ότι όλοι οι γνωστοί τους περνάνε υπέροχα, σε συνεχή γλέντια.

Αυτή η ψευδαίσθηση είναι συχνή στους τουρίστες.

Σκέφτεται ο κάθε κακομοίρης: 

«όλοι είναι σε πάρτυ, εύθυμες συζητήσεις και καταπληκτικά γκομενιλίκια... αλλά εμένα δεν με θέλουν. Δεν με καλούν, δεν ανήκω εκεί».

Η πλάκα είναι πως και οι υπόλοιποι, αυτοί που υποτίθεται πως είναι μέσα   στο «πάρτυ»,  έχουν ακριβώς την ίδια αίσθηση: 

ότι μόνο αυτοί δεν συμμετέχουν σε αυτό το υποτιθέμενο, συνεχές, «γαμάτο» «πάρτυ». 

Και έτσι όλοι θυμώνουν, ζηλεύουν και κακιώνουν, χωρίς λόγο και αιτία γιατί δεν μετέχουν στο «πάρτυ».  

Αφού η αλήθεια είναι πως «πάρτυ», δεν υπάρχει.

Δεν υπήρξε ποτέ. 

Το «πάρτυ», είναι μύθος.

Αλλά οι τουρίστες επιμένουν : πλήρωσαν για πάρτυ και θέλουν πάρτυ.

Δυστυχώς,  η ζωή δεν είναι συνεχής κατάσταση ευεξίας, χαράς και ευωχίας. 

…ούτε πληρωμένο γαμάτο πάρτυ.

Είναι μάλλον αγώνας δρόμου μακράς αποστάσεως με μπόλικο ιδρώτα και πόνο. 

Για όλους.

Και τότε...πως δημιουργήθηκε αυτός ο ανόητος  μύθος?

Είναι απλό.

Κάποιες  φορές,  κάτι που μοιάζει με πάρτυ άρχίζει από κάτι αλαφροίσκιωτους, αλλά όλη η φάση γρήγορα καταλήγει σε φιάσκο.  

Φυσικό είναι: οι στιγμές ενθουσιασμού και ευεξίας διαρκούν λίγο και, επίσης, τα διαλείμματα διασκέδασης δεν συνιστούν ευτυχία διαρκείας.

Η κατάσταση της συνεχούς, εξωγενούς ευτυχίας που ψάχνει ο κοσμάκης, είναι ανέφικτη . 

Απλά κάποιοι πουλάνε κερδοσκοπικά παραμύθια στους υπόλοιπους για κάποιο  «τέλειο πάρτυ που δεν έγινε   εδώ αλλά κάπου αλλού».

Και έτσι…έμεινε ο μύθος του μεγάλου, ατελείωτου, γαμάτου πάρτυ «που γίνεται κάπου αλλού»...

...αλλά στο οποίο δεν ευτύχησε, ποτέ, κανένας. :) Μόνιμα τουλάχιστον.